Bazı kısa buluşmalar vardır; insanda unutulmayacak izler bırakır. Ban Shrei Pitch, onunla görüştüğümde 13 yaşındaydı. Üzgün ama kararlı bakışlara sahipti. Phnom Pehn’in 45 kilometre uzağında küçük, ahşap bir kulübede yaşıyordu.
Ailesi vefat etmişti. Kendi yaşındaki diğer kızlar gibi, 8 yaşından itibaren yasemin bahçelerinde çalışmak zorundaydı. Üvey kardeşi hasta idi ve ona bakması gerekiyordu.
Ban Shrei, Kmerce, Fransızca ve İngilizce eğitim alabileceği Happy Chandara isimli yatılı okuldan kabul aldı. Hafta içi okula gidiyor; hafta sonu kardeşine bakıyordu. Onunla yaptığım röportajda kararlı bir şekilde: “Ya doktor ya da tercüman olacağım.” diyordu. Ona, evine kadar eşlik ettik. Yiyecek hiçbir şeyi yoktu. Yine de bize, bahçesinde bulunan tek ağacın meyvelerinden sundu. Bir röportajda 20 saniyelik bir an ve paylaşılan umutlar. Bana çok dokunan bir andı.