Euronews, İsrail ve Hizbullah arasında yeniden şiddetlenen ve son haftalarda yüz binlerce kişiyi yerinden eden çatışmalar nedeniyle Beyrut sahilinde; su, hijyen ve devlet yardımı olmaksızın derme çatma çadırlarda yaşayan Lübnanlı aileleri ziyaret etti.
İsrail saldırılarından kaçan binlerce Lübnanlı, Beyrut'un Bial sahil şeridi boyunca uzanan derme çatma çadırlarda, yeterli su ve sanitasyon imkânı bulamadan ve geri dönüş umudu taşımaksızın kaldırımlarda uyuyor.
REKLAM
REKLAM
Hizbullah militanları ile İsrail arasındaki çatışmaların yoğunlaşması, hava saldırılarının sınır köylerini, Güney Lübnan'daki kasabaları, Beyrut'un güney mahallelerini, kuzey ve doğu Lübnan'daki bölgeleri vurmasıyla aileler evlerini terk etmek zorunda kaldı.
Euronews’ün ziyaret ettiği sahil kampında, farklı renk ve boyutlardaki çadırların taşlar, ipler ve basit aletlerle sabitlendiği görülüyor. Aileler, uyuyacak yer dahi olmayan dar alanlara sıkışmış durumda. Kıyafetler metal direkler arasına gerilmiş iplerde asılı; küçük köşeler ise ateş yakılan derme çatma mutfaklar olarak kullanılıyor.
Geleceğe dair derin bir endişe taşıyan bazı aileler kamera karşısına çıkmayı reddetti. Mağdurlar, İsrail saldırılarının neden olduğu yıkımın boyutu nedeniyle geri dönüş fikrinin belirsiz olduğunu dile getirdi. Yerinden edilen bir Lübnanlı Euronews'e, "Savaş dursa bile nereye döneceğiz?" dedi.
'Devlet var ama ortada yok'
Nebatiye’den kaçan Muhammed Daghman, yetkililerin krizin farkında olduğunu ancak eylemsiz kaldığını söyledi.
Daghman, "Yetkililer duyuyor, görüyor ve biliyor ama duymamak için kulaklarını tıkıyor, gözlerinin önüne siyah bir perde çekiyor ve sessiz kalıyorlar," ifadelerini kullandı.
Daghman sözlerine şöyle devam etti: "Bir vatandaş olarak, acının büyüklüğünü görmeleri için gerçeğe küçük bir göz atmalarını dilerdim. Bir devlet var ama ortada yok. Sadece zayıflara ve yoksullara karşı güçlüler."
Yerinden edilenler, desteğin çoğunun resmi kaynaklardan ziyade bireysel girişimler veya toplumsal yardım kampanyalarından geldiğini belirtti.
Beyrut’un güney mahallelerinden kaçan Mehdi Ömer, bombardıman başladığında ailelerin panik içinde bölgeyi terk ettiğini söyledi. Ömer, "Kimse eşyalarını hazırlayamadı ya da yanına alamadı. Güney mahallelerine yönelik saldırılar başlar başlamaz büyük bir panik yaşandı, biz de aceleyle çıktık," dedi.
Ömer sözlerini şöyle sürdürdü: "Gıda maddelerine, temizlik malzemelerine ve hijyen tesislerine ihtiyacımız var. Eğer durum bu şekilde devam ederse, uyuz vakaları görülmeye başlanabilir ve çocuklar arasında bit yayılabilir." Temiz su eksikliği, yetersiz sanitasyon ve dinmeyen rutubet, ciddi sağlık sorunlarını beraberinde getiriyor.
Halk dayanışması ön planda
Güneydeki Sıddıkin kasabasından yerinden edilen Mustafa Atoui ise insanların mezhep ayrımı gözetmeksizin birbirlerine destek olduğunu belirtti. Atoui, "Normalde devletin yerine getirmesi gereken görevleri şu an halkın kendisi üstlenmiş durumda; herkes mezhep aidiyetine bakmaksızın birbirinin yanında duruyor," ifadelerini kullandı.
Atoui, pek çok kişinin kaçarken yanına hiçbir eşyasını alamadığını, güneyden ve Bekaa Vadisi'nden gelenlerin yoğunluğu nedeniyle sığınakların tamamen dolduğunu dile getirdi.
Yerinden edilenlere ulaşan yardımların büyük bir kısmı, resmi kaynaklardan ziyade bireysel girişimlerden veya küçük yerel derneklerden geliyor. Resmi destek, krizin boyutuna kıyasla oldukça sınırlı kalıyor.
Hasar görmüş evler, kısmen veya tamamen yerle bir edilmiş köyler ve yerle bir olan altyapı, çatışmalar dursa bile geri dönüş ihtimalini çıkmaza sokuyor. Aileler artık savaşın ne zaman biteceğini değil, geri dönmenin mümkün olup olmayacağını soruyor. Öncelikler; bombardımanın durmasını beklemekten, çocukların eğitimi, geçici işler ve bir gün daha hayatta kalma yollarını aramaya kaymış durumda.
Birleşmiş Milletler Uluslararası Göç Kuruluşu (IOM) verilerine göre, İsrail’in Hizbullah’a yönelik son müdahalesi yaklaşık 1 milyon Lübnan vatandaşının yerinden edilmesine yol açtı.