Albüm kapağı çok akılda kalıcı olmayabilir. Ancak görsel tasarımı bir kenara bıraktığınızda, 'Foreign Tongues,' Rolling Stones'un kariyerinin geç dönemindeki yaratıcı yükselişin tesadüf olmadığını gösteriyor.
Paul McCartney’nin erken yıllarına duygusal bir dönüş yaptığı ‘The Boys of Dungeon Lane’ ve Madonna’nın 20 yıl sonra dans pistine dönüşünü müjdeleyen ‘Confessions II’ sonrası, sahneye dönen bir başka eski kuşak var. Ancak Rolling Stones, geçmişi yad etmek yerine yeni albümleri ‘Foreign Tongues’u bugüne ait, ileriye bakan ve asla anı defterini karıştırıyormuş gibi hissettirmeyen bir iş olarak sunuyor.
REKLAM
REKLAM
80'li yaşlarındaki müzisyenlerin kaydettiği bir albüm için bu, küçümsenecek bir başarı değil. Grubun en genç üyesi Ronnie Wood ise 79 yaşında. Bu noktada, 25'inci stüdyo albümlerini yedi on yılı aşan kariyerlerinin muhasebesini yapmak, miraslarını değerlendirmek ve geçmişe dönüp bakmak için bir fırsata çevirmeleri beklenebilirdi. Ancak 'Foreign Tongues' tam tersini yapıyor; adeta "Geçmişi boş verin, 50 yaş daha genç müzisyenleri bile kıskandıracak melodiler dinlemeye ne dersiniz?" diyor.
Bu enerjinin kendisi etkileyici, ancak daha da dikkat çekici olan Mick Jagger'ın sesi. Yaklaşık 83 yaşındaki solist, yılların yıpratıcılığına rağmen ne vokal gücünden ne de imzası haline gelen o keskin çığlıklarından ödün vermiş görünüyor.
Bunu nasıl başardığını muhtemelen hiçbir zaman öğrenemeyeceğiz. Ama 'Foreign Tongues'u dinledikten sonra, Jagger ve grubun hepimizden daha uzun yaşayacağına inanmak işten bile değil.
Açılışı yapan "Rough And Twisted" ile "In The Stars", daha ilk dakikalarda "Foreign Tongues"un 2023 tarihli "Hackney Diamonds"ın devamı olmanın ötesine geçtiğini gösteriyor. Albüm, selefinden daha zengin, daha yaramaz ve grubun 2005'ten bu yana yayımladığı özgün işler arasında en akılda kalıcılarından biri olmayı başarıyor.
"Hackney Diamonds" kuşkusuz grubun yaratıcı yeniden doğuşunu simgeliyordu. Ancak iki albüm yan yana dinlendiğinde, önceki çalışmanın şarkıları bu kez biraz daha sönük kalıyor. Keith Richards ve Ronnie Wood'un gitarları yeniden ön plana çıkarken, blues kökleri daha belirgin hissediliyor; melodiler daha iddialı, grubun enerjisi ise gerçekten tazelenmiş.
Albüm, temposunu hiç düşürmeyen güçlü bir şarkı dizisi sunuyor: rock patlamaları ("Divine Intervention"), funk dokunuşlu pop ("Never Wanna Lose You"), stadyumları ayağa kaldıracak marşlar ("Hit Me in the Head") ve Keith Richards'ın içe dönük solo performansıyla öne çıkan "Some Of Us". Rolling Stones, gerektiğinde siyasi göndermeler yapmaktan da çekinmiyor.
"Mr. Charm"da "çılgın patron Bay Musk" diyerek Elon Musk'a göndermede bulunan grup, "Covered In You"da ise otokratların "füzelerini geçit törenine çıkaran pis sıçan sürüsü gibi çoğaldığından" yakınıyor. Albümün en çarpıcı politik anı ise, ABD'ye duyulan hayal kırıklığını anlatan honky-tonk tarzındaki "Ringing Hollow".
Jagger burada, bir zamanlar hayranlık duyduğu Amerika'dan giderek uzaklaştığını anlatıyor:
"Elbisesi yırtıkken Özgürlük Heykeli hiç de iyi görünmüyor."
Şarkıda isim verilmiyor. Ancak grubun kimi hedef aldığı konusunda fazla bir belirsizlik de bırakılmıyor.
Albümün tanıtımında öne çıkarılan konuk müzisyenler ise beklentilerin biraz gerisinde kalıyor. Paul McCartney, "Covered in You"da bas gitar çalarken, Bruno Mars "Never Wanna Lose You"da çanlarla kısa bir katkı sunuyor. The Cure solisti Robert Smith ise "Divine Intervention" ve "Never Wanna Lose You"da gitar ve geri vokalleriyle yer alıyor.
Bu katkılar şarkılara zarar vermiyor, ancak vazgeçilmez de hissettirmiyor. Benzer durum albümdeki iki cover için de geçerli. Stones'un Amy Winehouse'un "You Know I'm No Good" ve Chuck Berry'nin "Beautiful Delilah" yorumları başarılı olsa da, bu parçalar çıkarılsaydı albümün bütünlüğünden çok şey kaybetmeyeceği hissi oluşuyor.
Buna rağmen "Foreign Tongues", baştan sona tutarlı, enerjik ve özenle işlenmiş bir albüm. Bu başarıda, grupla yeniden çalışan 35 yaşındaki yapımcı Andrew Watt'ın payı da büyük.
Albümün tek belirgin tökezlemesi, "Emotional Rescue" ruhunu yakalamaya çalışan ancak bunu başaramayan, fazlasıyla şekerli "Jealous Lover". Yine de bu kusur üzerinde durmak zor. Çünkü "Back In Your Life", Mick Jagger'ın son yıllardaki en güçlü vokal performanslarından birini sunarken, albümün zirvesi "In The Stars" oluyor. Bu parça, Stones'un 1994 tarihli "You Got Me Rocking"den bu yana yazdığı en bulaşıcı melodilerden biri.
Gerçekten de gitarlar hâlâ haykırıyor, korolar hâlâ söylüyor ve Rolling Stones, 80'li yaşlarına rağmen dinleyicisine çatıyı yerinden oynatacak kadar güçlü bir enerji vermeyi sürdürüyor.
‘Foreign Tongues’, yalnızca 2023 tarihli ‘Hackney Diamonds’ın üzerine koymakla kalmıyor; Jagger, Richards ve Wood söz konusu olduğunda asıl belirleyenin geçen yıllar ya da alınan yol değil, tutkularını canlı tutma arzusu olduğunu da güçlü biçimde hatırlatıyor.
‘Some Of Us’ta Richards’ın “bazılarımız diz çökmüş durumda” sözleriyle dile getirdiği kaygı verici bir satır var. Ama telaşlanmaya gerek yok. ‘Foreign Tongues’un 1981 tarihli ‘Tattoo You’dan bu yana yaptıkları en iyi albüm olabileceği düşünüldüğünde, hâlâ dimdik ayakta oldukları açıkça görülüyor.