Foo Fighters yeni albümü 'Your Favorite Toy' ile geri döndü

Foo Fighters, yaklaşık 30 yıla yaklaşan kariyerleri boyunca sayısız iniş çıkış yaşadı. Ancak son albümleri “But Here We Are” (2023), grubun geç dönemine damga vuran güçlü bir zirve olarak öne çıktı.

REKLAM

REKLAM

Bu albüm, uzun yıllar birlikte çalıştıkları davulcu Taylor Hawkins ile Dave Grohl’un annesinin ani kayıplarının ardından gelen ilk çalışmaydı. Grupta kalan üyeler, yas ve yürek sızısını arındırıcı ve hâlâ etkileyici gücünü koruyan bir kayda dönüştürmeyi başardı.

Grubun 12. albümü “Your Favorite Toy” için ise Grohl, kayıpların ardından açılan yeni bir sayfayı temsil eden, “taze hissettiren” bir iş vadetmişti.

Ancak albümle ilk temas anında hissedilen şey, beklenen o yenilikten ziyade güçlü bir tanıdıklık duygusu. Yüksek tempolu, sert riff’ler ve Grohl’un yeniden öne çıkan hırıltılı vokalleriyle teknik olarak sağlam bir rock albümü söz konusu. Buna karşın, albümü baştan sona saran bu aşinalık hissi, selefinin yarattığı duygusal ve estetik etkiyle karşılaştırıldığında belirli ölçüde bir hayal kırıklığı yaratıyor.

Wasting Light ile yakaladıkları (baştan sona analog teyp üzerine kaydedilmiş, köklere dönüş hissi taşıyan o tazeleyici rock enerjisi) bu kez Your Favorite Toy’da yeniden canlandırılmaya çalışılıyor. Albüm, dağınık ama diri tınısıyla ilk anda etkileyici. “Caught In The Echo” yüksek voltajlı bir açılış sunarken, “Of All People” punk tınısıyla öne çıkıyor. Albümün zirvesi sayılabilecek “Spit Shine” ise, Ilan Rubin’in — Nine Inch Nails geçmişinden de izler taşıyan — enerjik performansını vitrine çıkarıyor.

Albümün tematik omurgasında itiraf, suçluluk ve kendini cezalandırma duyguları belirgin. Bu da şaşırtıcı değil: Dave Grohl’un sadakatsizliğini kamuoyunda kabul etmesi ve Josh Freese ile yolların ayrılması, albüm daha yayımlanmadan grubun gündemden düşmemesine neden olmuştu. Ancak bu tür sarsıntıların yaratıcı bir katalizör işlevi görmesi beklenirken, albümdeki söz yazımı çoğu yerde bu potansiyeli boşa çıkarıyor.

Grubun sahnede geçirdiği uzun yıllar ve atlattığı krizler göz önüne alındığında, kariyerin bu aşamasında köklü bir yenilenme beklentisi sınırlı kalıyor. “Your Favorite Toy”, 36 dakikalık süresi boyunca yüksek tempolu yapısıyla dikkat çekerken, kısa vadede dinleyiciye güçlü bir etki sunuyor. Bu yönüyle 2017 tarihli “Concrete And Gold” ve 2021 çıkışlı “Medicine At Midnight” albümlerinin önüne geçiyor.

Buna karşın, albümün kalıcılığına ilişkin soru işaretleri sürüyor. Eleştirmenlere göre çalışma, grubun diskografisinde belirleyici bir konum edinmekten uzak görünüyor. Bu durum, Foo Fighters’ın artık “vazgeçilmez” değil “güvenilir” bir grup olarak konumlandığı yönündeki tartışmaları yeniden gündeme taşıyabilir.

Öte yandan, grubun geniş diskografisi, hem yeni dinleyiciler hem de uzun süredir takip edenler için önemli referans noktaları sunmaya devam ediyor. Bu çerçevede, Foo Fighters’ın öne çıkan albümlerine yönelik ilgi de canlılığını koruyor.

The Colour And The Shape (1997)

Eğer yalnızca tek bir Foo Fighters albümü seçilecekse, bu tercih büyük ölçüde The Colour and the Shape olur. Grubun ikinci stüdyo albümü olan bu çalışma; güçlü riff’lerden (“Monkey Wrench”) geniş kitlelere hitap eden marşlara (“Everlong”), duygusal ballad’lardan (“Walking After You”) akılda kalıcı melodilere (“See You”) kadar geniş bir yelpaze sunuyor.

Albüm, “Hey, Johnny Park”taki yoğun duygusal enerji ve “Up In Arms”taki güçlü davul kullanımıyla dikkat çekerken, “New Way Home” ile de etkileyici bir kapanış yapıyor. Baştan sona bütünlüklü yapısıyla öne çıkan çalışma, 1990’ların en belirleyici rock albümlerinden biri olarak kabul ediliyor.

Yaklaşık 30 yıl sonra dahi etkisini koruyan albüm, grubun diskografisindeki en güçlü ve en tutarlı işlerden biri olarak değerlendiriliyor. Dinleyiciyle kurduğu doğrudan bağ ve yüksek enerji seviyesi, Monkey Wrench gibi parçaların canlı performanslarda hâlâ yoğun bir karşılık bulmasını sağlıyor.

There Is Nothing Left To Lose (1999)

The Colour and the Shape ile karşılaştırıldığında, grubun üçüncü albümü There Is Nothing Left to Lose, daha radyo dostu yaklaşımıyla ilk dönem dinleyicileri arasında tartışma yaratmıştı. Buna rağmen albüm, diskografide güçlü bir ikinci sırayı hak ediyor.

Daha pop odaklı parçalar (“Learn to Fly”, “Next Year”), Courtney Love’a gönderme olarak yorumlanan “Stacked Actors” ve sert yapısıyla öne çıkan “Breakout” gibi şarkılarla dengeleniyor. Albümün duygusal zirvesi ise, içtenliği ve sade yapısıyla öne çıkan “Aurora”.

Genel olarak çalışma, grubun ilk iki albümünde şekillenen ham rock tonundan belirgin bir sapma anlamına geliyor; daha parlak ve vurucu bir pop-rock estetiğine yöneliyor. Ancak bu dönüşüm, eleştirilere rağmen ticari ve sanatsal açıdan karşılığını bulmuş görünüyor.

Wasting Light (2011)

Foo Fighters’ın kariyerinin ikinci yarısında, Wasting Light hâlâ en güçlü albümleri arasında gösteriliyor. Yayınlandığı dönemde bir “forme dönüş” olarak değerlendirilen çalışma, grubu uzun bir aradan sonra en sert ve en doğrudan rock sound’una geri taşıdı.

“Rope” ve “White Limo” gibi sivri ve agresif parçalar, “Arlandria” gibi marş niteliğindeki şarkılar ve stadyum ölçekli “Walk” ile dengeleniyor. Albüm aynı zamanda, Dave Grohl ve grubun analog ekipmanlarla Grohl’un garajında kayıt yapma kararının ürünü olarak, köklere dönüş yaklaşımını somutlaştırıyor.

Ortaya çıkan sonuç; güçlü riff’ler, akılda kalıcı nakaratlar ve beş Grammy adaylığıyla karşılık bulan bir başarı oldu. Bu adaylıklar arasında “Yılın Albümü” kategorisi de yer aldı.

Foo Fighters (1995)

Foo Fighters’ın listede görece alt sıralarda yer alması şaşırtıcı olabilir. Ancak bu tercih, grubun geniş diskografisi içinde bir önceliklendirme yapma zorunluluğundan kaynaklanıyor. Zira albüm, hâlâ tartışmasız bir klasik olarak kabul ediliyor.

Büyük ölçüde Dave Grohl’un solo projesi niteliğindeki bu ilk çalışma, Grohl’un altı gün içinde tüm enstrümanları kendisinin çalmasıyla kaydedildi. Albüm, Nirvana solisti Kurt Cobain’in 1994’teki ölümünün ardından Grohl için bir toparlanma ve yeniden başlangıç sürecini temsil ediyor.

“This Is A Call”, “Big Me” ve “I’ll Stick Around” gibi parçalar, hem yüksek enerjileriyle dikkat çekiyor hem de Nirvana sonrası dönemin ruh hâlini yansıtıyor. Albüm, aynı zamanda rock müziğin önde gelen davulcularından birinin güçlü bir frontman kimliğine evrilişini belgeleyen önemli bir çıkış olarak değerlendiriliyor.

But Here We Are (2023)

Foo Fighters’ın çıkışındaki gibi, But Here We Are da derin bir kişisel yaradan besleniyor. Bir dizi hayal kırıklığı yaratan albümün ardından gelen 11. stüdyo çalışması, Mart 2022’de 50 yaşında hayatını kaybeden davulcu Taylor Hawkins’in ani ölümüyle şekillenen yas sürecinin gölgesinde yayımlandı. Acıyı derinleştiren bir başka kayıp ise, Dave Grohl’un annesinin birkaç ay sonra vefatı oldu.

“Bu Here We Are”, grubun açık biçimde ölüm ve yas temalarıyla yüzleştiği bir albüm olarak öne çıkıyor. Kusursuz olmamakla birlikte, Foo Fighters diskografisinde en duygusal yoğunluğa sahip ve en kritik işlerden biri olarak değerlendiriliyor; aynı zamanda sonraki üretimler için çıtayı belirgin biçimde yükseltiyor.

Your Favorite Toy ise bu çıtayı aşamasa da, en azından daha farklı bir ton ve yaklaşım sunuyor. Albüm şimdi dinleyiciyle buluşmuş durumda.