2025, korku türü için şimdiden harika bir yıl oldu... Üstelik daha da iyiye gidiyor. Zach Cregger’ın korkutucu, gerilim dolu ve şaşırtıcı derecede eğlenceli masalı kesinlikle kaçırılmamalı.
Yazar ve yönetmen Zach Cregger, daha en başından izleyicinin tüylerini diken diken etmeyi hedefliyor. Bir çocuk anlatıcı, “birçok insanın çok garip şekillerde öldüğü” bir “gerçek hikâyeyi” anlatmaya başlıyor. Ve bu isimsiz çocuk, haksız sayılmaz.
REKLAM
REKLAM
O ölümlere gelmeden önce, 'Weapon’ın merkezindeki gizem çarpıcı imgelerle karşımıza çıkıyor: Maybrook adlı küçük kasabada yaşayan 17 çocuk, bir gece tam saat 02:17’de aynı anda uyanıyor. Hepsi odalarından çıkıp gecenin karanlığına doğru koşmaya başlıyor – kollarını yana açmış, ürkütücü bir şekilde, sanki Neverland’e uçuyorlarmış gibi. Ve o andan sonra bir daha hiçbirinden haber alınamıyor.
Çocuklar neden topluca ortadan kayboldu?
Kaçırılma mı? Kötü sonuçlanan bir şaka mı? Kitlesel histeri mi? Yoksa 1518’deki dans vebasının modern bir versiyonu mu – ama bu kez dans yerine kaybolmalar var? Tüm kasaba bu korkunç bilmece karşısında şaşkın ve yas içindeki aileler arasında tansiyon giderek yükseliyor. Tıpkı oğlu kaybolan Archer Graff (Josh Brolin) gibi.
Durumu daha da karmaşık hale getiren şey, 17 çocuğun da aynı sınıfta, Maybrook İlkokulu’nda olması. Sınıf öğretmenleri Justine Gandy (Julia Garner), sevecen bir öğretmen, arada bir votkaya düşkünlüğü var ve bir sabah arabasında kırmızı harflerle yazılmış “CADI” kelimesini buluyor. Şüpheler hemen onun üzerinde yoğunlaşıyor. Ancak kasabalıların eline tırmık alıp ayaklandığı bu atmosferde, Justine da en az herkes kadar ne olup bittiğini anlamaya çalışıyor. Okul müdürü Marcus’un (Benedict Wong) uyarılarına aldırmadan olayı araştırmaya karar veriyor.
Çünkü onun sınıfında 18 öğrenci var. Ve bu da demek oluyor ki... Bir çocuk, Alex (Cary Christopher), bu gizemli olaydan kurtulmuş.
Cregger’ın 2022 yapımı 'Barbarian'dan sonraki ikinci uzun metraj filmi olan 'Weapons,' hakkında yazması pek kolay bir film değil. Çünkü filmi etkileyici kılan unsurları fazla detaylandırmak, hem filme hem de gelecekteki izleyicilere büyük bir haksızlık olur. 'Weapons,' tamamen hazırlıksız yakalanmaya açık bir zihinle izlenmeyi hak ediyor.
Şunu söylemek güvenli: Cregger, Rashomon tarzı çok katmanlı bir anlatıyı ustalıkla kullanarak, küçük bir kasabadaki gizemli olayla başlayan, Twin Peaks ve Denis Villeneuve’ün Prisoners filmini anımsatan, rahatsız edici bir modern masal kuruyor. Romanvari yaklaşımı ise büyük ölçüde işe yarıyor; öyle ki izleyici ister istemez, bu banliyö kâbusunun Stephen King’e ait olmamasına onun bile imrenmiş olabileceğini düşünüyor.
Bölümler hâlinde ilerleyen yapı sayesinde Cregger, gerilimi adım adım tırmandırıyor. Her bölüm, farklı bir karakterin bakış açısından anlatılıyor – Justine, Archer, yerel polis Paul (Alden Ehrenreich), şanssız bağımlı James (Austin Abrams), okul müdürü Marcus ve son olarak Alex. Bu parçalı anlatı, birbirine bağlanan ipuçları olarak işlev görüyor. Karanlık yapbozun parçaları yerli yerine oturmaya başladığında, Weapons’ın yapısının ne denli titizlikle kurulduğu anlaşılıyor. Zamanlar arasında gidip gelen kurgu, asla basit bir numaraya indirgenmiyor.
Yine de, hikâyenin nereye vardığını ya da üçüncü perdede ortaya çıkan karakteri — Amy Madigan’ın ustalıkla canlandırdığı zorlayıcı rolü — açıklamak, filmin etkisini ciddi biçimde baltalamak olur.
Şunu not edin: Onu unutmanız mümkün değil.
'Weapons,' boyunca rahatsız edici sessizlikler ve geniş, açık alanların ustaca kullanımı; etkileyici kamera kaydırmaları, kesintisiz uzun planlar ve hak edilmiş irkiltici anlarla gerilimini sürekli diri tutuyor. Ama filmin asıl göz kamaştıran başarısı, tonlamadaki şaşırtıcı cesareti.
Cregger, Grimm Kardeşler ya da Fareli Köyün Kavalcısı tadındaki bilmeceden uzaklaşıp rüya âlemini andıran imgelerle oynarken — özellikle bir halüsinatif silah sahnesi, hem tuhaflığı hem de metaforik ağırlığıyla akıldan çıkmıyor — aynı zamanda görsel esprilere ve kara mizaha da kapı aralıyor.
Aslında bu karanlık mizah, en başından itibaren oradaydı: Çocukların evlerinden koşarak uzaklaştığı anlara kapı zili güvenlik kamerasından eşlik eden George Harrison’ın Beware of Darkness şarkısı, tonun ilk işaretini veriyor. Ancak film ilerledikçe bu kara mizah dozu daha da artıyor. Brolin’in karakterinden korku sonrası tam zamanında gelen küfür ya da hem Grand Guignol geleneğine hem de kaba komediye göz kırpan final sahnesi, Weapons’ın şaşırtıcı biçimde katartik bir deneyime dönüştüğünü gösteriyor.
Bu, azımsanmayacak bir başarı.
Film korkutmak istediğinde, yerinizden sıçratıyor. Teninizin altına sızmak istediğinde, en güvenli görünen Amerikan banliyölerinin bile içindeki “silahlar” ve “hedefler” üzerine düşündürüyor — ve paranoyanın nasıl kolayca silaha dönüşebileceğini. Kanlı sahnelerde ise, en deneyimli gore meraklıları bile gözlerini kaçırmak zorunda kalabilir. Komik olmaya karar verdiğindeyse, beklenmedik ölçüde çılgın ve eğlenceli bir karnavala dönüşüyor.
Ve günün sonunda... saatler 2:17’yi gösterdiğinde artık kimse cesur olmaya kalkışmayacak.
Dahası, 'Weapons' bu yılın en gergin ve coşkulu eğlence sunan korku filmi olmaya aday. 2025, 'Presence,' 'Sinners,' 'The Ugly Stepsister,' '28 Years Later' ve 'Bring Her Back' gibi dikkat çeken yapımlarla korku türüne iyi davrandı bile — bu da size durumu anlatmak için yeterli.
Bir kez daha, eğer gece 2:17'de uyanık olursanız iyi şanslar.
'Weapons' şimdi sinemalarda.