Bize Ulaşın
Reklam

James Bond filmleri: Serinin 25 filmi en kötüsünden en iyisine sıralandı

Paylaş Yorumlar Google'da Euronews'ü takip edin
Tüm 25 Bond filmi sıralandı
Tüm 25 Bond filmi sıralandı -  ©  EON - United Artists - MGM - Canva
© EON - United Artists - MGM - Canva
By David Mouriquand
Yayınlanma Tarihi
Paylaş Close Button

Artık yedinci 007'nin kimliğini bildiğimize göre, gelin 25 Bond filmini en kötüsünden en iyisine sıralayalım... Sonuçlar sizi şaşırtabilir.

Bond dünyası için ne hafta ama...

REKLAM
REKLAM

Artık yeni 007’miz var; 40 yaşındaki İngiliz oyuncu Robert Pattinson’ın Daniel Craig’den devraldığı smokini giyeceği resmen doğrulandı.

40 yaşındaki oyuncu artık, SPECTRE suikastlarından, köpekbalığı saldırılarından, stüdyo iflasından, COVID’den, alkolizmden ve muhtemelen birkaç cinsel yolla bulaşan hastalıktan sağ çıkmış bir karakteri oynayan seçkin bir kulübün üyesi. Üstelik serinin, 2007’de bir Bond filmi çıkaramamış olmasına rağmen varlığını sürdürmeyi başardığını da unutmayalım; o yılın pazarlama kampanyası kendini yazdı zaten...

Pattinson’ın 007’ye nasıl damgasını vuracağını ve Amazon yapımı bir Bond filminin nasıl görüneceğini söylemek için henüz çok erken. Bu yüzden, gelmiş geçmiş en uzun soluklu film serisinin mirasına dönüp bugüne kadarki 25 Bond filmini bir kez ve herkes için sıralamanın tam zamanı gibi görünüyor.

(Aranızdaki titiz okurlar için not: Evet, teknik olarak en uzun süren film serisi Godzilla; ancak kesintisiz ana seri olarak bakıldığında Bond hâlâ birinci sırada.)

Dr. No’dan No To Time To Die’a, kanonik olmayan Casino Royale (1967) ve Never Say Never Again (1983) filmlerini dışarıda bırakarak, işte sonuçlar, ki bazı Bond hayranlarını kaçınılmaz olarak çileden çıkaracaklar...

25. Diamonds Are Forever (1971)

Diamonds Are Forever
Diamonds Are Forever EON - United Artists - MGM

Özetle: Sean Connery’nin son (resmi) görevi, elmas kaçakçılarının izini sürmek, Las Vegas’a gitmek ve Blofeld’in bir petrol platformundaki planlarını bozmayı denemekle geçiyor. Baştan sona tam bir felaket.

Artıları: Parlak bir jenerik şarkısı; Charles Gray fena olmayan bir Blofeld... Aşağı yukarı bu kadar.

Eksileri: Aşırı kamp ama bir şekilde ruhsuz; Connery formdan düşmüş ve peruk neredeyse tüm oyunculuğu üstleniyor; tamamen boş kadın karakterler; son derece saldırgan klişelere dayanan eşcinsel tetikçiler Mr. Wint ve Mr. Kidd; serinin gördüğü en kötü senaryo.

Önemli an: Shirley Bassey’nin seslendirdiği jenerik şarkı.

24. Die Another Day (2002)

Die Another Day
Die Another Day EON - United Artists - MGM

Özetle: Pierce Brosnan’ın 007 olarak dördüncü ve son filmi, serideki en çok homurdanmaya sebep olan Bond maceralarından biri. Bond, gene terapisiyle Batılı görünüme kavuşan ve elmaslara kafayı takmış Kuzey Koreli general Gustav Graves (Toby Stephens) ile karşı karşıya geliyor. Cidden, elmaslar Bond için ölüm öpücüğü gibi.

Artıları: Bond’un Kuzey Kore’de yakalanıp işkence görmesi; Die Another Day’in o kadar kötü olması ki yapımcıları aynaya uzun uzun bakmaya ve seriyi Casino Royale ile baştan başlatmaya zorlaması.

Eksileri: Nereden başlasak? Görünmez araba; tartışmalı beyazlatma; buz sarayı; dev lazerler; berbat CGI; Bond’un buzdağı üzerinde sörf yaptığı sahne; Madonna’nın rezalet jenerik şarkısı ve yüz kızartıcı cameo’su; Halle Berry’nin diyalogları... Kurtarıcı yanı çok az.

Önemli an: Judi Dench’in M’i, Bond’u görevden alıp ona artık "kimseye bir faydan yok" demesi. Ne kadar yerinde.

23. The Man With The Golden Gun (1974)

The Man With The Golden Gun
The Man With The Golden Gun EON - United Artists - MGM

Özetle: Roger Moore’un James Bond’u, dünyanın en ölümcül suikastçısı Scaramanga ile, Solex adında maceracı bir isim verilmiş güneş enerjisi cihazını da içeren bir plan çevresinde karşı karşıya geliyor... Biraz da dövüş sanatları var.

Artıları: Scaramanga rolündeki Christopher Lee, Bond olarak Moore’un ikinci filmine sıkışmaktan daha iyisini hak ediyordu.

Eksileri: Önemli bir olay örgüsü unsurunun üçüncü meme olması; Britt Ekland’ın karakter gelişiminin sürekli bikini giymeye indirgenmesi; zaten ilk kez Live And Let Die’de sıkıcı olan Sheriff Pepper’ın geri dönüşü; son bölümde adada geçen ve Scaramanga’nın uşağı Nick Nack’i canlandıran Hervé Villechaize’in de olduğu hikaye, yani özünde 007’nin "Fantasy Island"’a uğrağı.

Önemli an: Christopher Lee’nin altın tabancasını parçaları birleştirerek hazırlaması ve akşam yemeği masasında Bond’u gölgede bırakması.

22. Quantum Of Solace (2008)

Quantum Of Solace
Quantum Of Solace EON - United Artists - MGM

Özetle: Casino Royale’in bittiği yerden devam eden hikayede, Daniel Craig intikamla beslenen bir görevde 007 olarak geri dönüyor; Quantum adlı karanlık bir örgüt, Güney Amerika’daki su kaynaklarını kontrol etmeye çalışıyor. Bond hayranları arasında bu filmi yeniden itibar kazandırma çabaları olsa da, Craig’in 2006’daki Bond başlangıcının ulaştığı zirveye kıyasla hâlâ belirgin bir düşüş.

Artıları: Craig harika ve tam rolün adamı; yalın ve saldırgan anlatım tarzının bir çekiciliği var; filmin birçok kusuru, senaryonun 2008 yazarlar grevi nedeniyle tamamlanmamış olmasına bağlanabilir (bağışlanabilir?).

Eksileri: Jack White ve Alicia Keys’in pek işe yaramayan jenerik şarkısı; açılıştaki araba kovalamacasını ve at yarışı sırasında geçen umut verici yüzleşmeyi bile mahveden, nöbet geçirtecek türden çılgın kurgu; Mathieu Amalric’in canlandırdığı kötü adama ne yapacağını bilemeyen hantal senaryo; çölde geçen sönük final.

Önemli an: Filmin kapanışında Vesper Lynd’e yapılan son veda.

21. Octopussy (1983)

Octopussy
Octopussy EON - United Artists - MGM

Özetle: Roger Moore’un sondan bir önceki filmi Octopussy’ydi (arka sıralarda gülmeyi bırakın), Bond bu kez Hindistan ve Batı Almanya’ya giderek nükleer bir silahın çalınmasını engellemeye çalışıyor. Fabergé yumurtası da bir yerlerde önemli bir rol oynuyor.

Artıları: Öldürülen bir 00 ajanını merkeze alan sağlam bir başlangıç fikri; Louis Jordan ve Steven Berkoff’un canlandırdığı antagonistlerin büyük keyif vermesi; Maud Adams’ın kusursuz performansı.

Eksileri: Dönemine özgü egzotizm; Roger Moore’un asma dallarında sallanarak Tarzan çığlığı atması; timsah kostümlü Roger Moore; goril kostümlü Roger Moore; palyaço kostümlü Roger Moore.

Önemli an: Octopussy’nin sarayındaki final. Gülmeyi gerçekten bırakın artık.

20. Spectre (2015)

Spectre
Spectre EON - United Artists - MGM

Özetle: Başlığın da ima ettiği gibi, yüzük takan İlluminati geri dönüyor; dünya çapında istihbarat teşkilatlarının kalbine ajanlar yerleştirerek bilgi akışını kontrol etmek istiyorlar. Dünya hakimiyetini sağlamak için terör saldırıları da düzenliyorlar. Bu kadar umut verici bir fikir nasıl bu kadar kötü gidebildi?

Artıları: Ölüler Günü’nde geçen açılış sahnesi; güçlü bir ilk yarı.

Eksileri: Daniel Craig’li önceki filmleri kaba saba bir şekilde geriye dönük olarak birbirine bağlayıp Bond sinematik evreni yaratmaya çalışırken, Blofeld (Christoph Waltz) karakterini Bond’un evlatlık kardeşi haline getirerek heba etmesi gibi tüm umut verici unsurları mahvetmesi; dahası, Blofeld’in motivasyonunun çözülememiş baba sorunlarına indirgenmesi. Tam bir "Austin Powers" karikatürü. Belki tek kurtuluş yolu, Waltz’ı SPECTRE’ın "Bir Numara"sı yapıp, filmde heba edilen Monica Bellucci’nin aslında SPECTRE’ın gerçek lideri olduğunu, iplerin onun elinde olduğunu ortaya çıkarmak olurdu. İşte o gerçek bir sürpriz olurdu. Bir de, jenerik şarkıyı aslında Radiohead’in yapması planlanmıştı ve onların müthiş çalışması, yerini Sam Smith’in akılda kalmayan baladına bırakmak üzere çöpe atıldı.

Önemli an: Meksika’daki o "tek plan" gibi çekilmiş açılış ve ardından gelen helikopter dövüşü harika. Ne yazık ki geri kalanı, karmakarışık saçmalığa yuvarlanıyor.

19. Moonraker (1979)

Moonraker
Moonraker EON - United Artists - MGM

Özetle: Bond’un uzaya çıktığı, Star Wars etkili bu macerada bir uzay mekiği hırsızlığı ve üstün bir ırk yaratma planı anlatılıyor. Sıklıkla en kötü Bond filmlerinden biri olarak anılsa da, aslında keyifli bir "köprüden önce son çıkış" eğlencesi.

Artıları: Megalomanyak Hugo Drax rolünde Michel Lonsdale; kamp tonunun çoğu doğru; sadece Venedik’teki gondol kovalamacası düpedüz "Looney Tunes" havasında.

Eksileri: Uzaydaki lazer savaşı; Jaws’ın (Richard Kiel) bir sevgili edinmesi (Blanche Ravalec); Bond’un MI6 ajanı olduğu gerçeğini tamamen unutan uçuk kaçık bir hikaye, sanki Luke Skywalker’ın karşı numarasıymış gibi davranıyor.

Önemli an: Boş verin, Jaws ve yeni sevgilisi için gerçekten seviniyoruz. İkisi adına iyi olmuş.

18. You Only Live Twice (1967)

You Only Live Twice
You Only Live Twice EON - United Artists - MGM

Özetle: Bond, Amerikan ve Sovyet uzay araçlarının yörüngeden kim tarafından çalındığını bulmaya çalışıyor. İpucu: suçlu, devasa bir yanardağ üssünde yaşayan Blofeld. 007, kedisini okşayan bu çılgın adamı durdurmak için Japonya’ya gidip ninja müttefikleriyle güçlerini birleştiriyor.

Artıları: Bond’un kendi ölümünü sahtelemesi; Ken Adam’ın tasarladığı volkan üssü; Blofeld rolünde Donald Pleasence.

Eksileri: Sean Connery’nin "yellowface" makyajı; Martini çalkalayıcıyla sallayabileceğinizden bile fazla sayıda ırkçı karikatür ve cinsiyetçi klişe; Connery’nin Dr. No, From Russia With Love, Goldfinger ve Thunderball ile yakaladığı dört filmlik muhteşem serinin ardından, Bond serisinin gücünü kaybetmeye başladığı hissini veren film olması.

Önemli an: Blofeld’in ajanlarından birini, piranha dolu bir kazana atarak öldürmesi. İç mimarlık anlayışının içkin kötücüllüğünü takdir etmemek elde değil.

17. The World Is Not Enough (1999)

The World Is Not Enough
The World Is Not Enough EON - United Artists - MGM

Özetle: Pierce Brosnan’ın üçüncü Bond filmi, serideki performansının giderek kötüleştiğini doğruladı. Yine de tamamen başarısız değil; zira terörist Renard (hakkı yenen Robert Carlyle), petrol boru hatlarını havaya uçuruyor, geçmişte kaçırdığı Elektra’yı (Sophie Marceau) hedef alıyor ve plütonyumun peşine düşüyor.

Artıları: Stockholm sendromu yaşayan gerçek kötü karakter olarak Sophie Marceau’nun açığa çıkması ve serinin ilk kadın "büyük kötü"sü olması; Garbage’ın jenerik şarkısı; ciddiyetle kamp arasındaki dengeyi tutturan güçlü açılış.

Eksileri: Nükleer fizikçi Dr. Christmas Jones rolünde Denise Richards; Brosnan’ın işi ciddiye almaya çalışırken senaryonun buna izin vermemesi hissi; film bitmeden önce gelen o son şaka, en sadık Bond hayranını bile Blofeld’in piranha kazanına kafadan atlamaya teşvik edecek kadar rahatsız edici.

Önemli an: 1963’ten 1999’a kadar Q’yu canlandıran Desmond Llewelyn’e yakışır veda.

16. A View To A Kill (1985)

A View To A Kill
A View To A Kill EON - United Artists - MGM

Özetle: Roger Moore için pek iyi bir veda sayılmaz; sık sık serinin en kötü bölümlerinden biri olarak gösterilen A View To A Kill ile oyuncu Bond’a veda ediyor. Yine de o kadar da kötü değil; 80’ler kitsch’iyle dolu bir geri dönüş olarak çalışıyor. Bond, Nazi öjenik deneyi sonucu ortaya çıkmış, Ruslar hesabına çalışan kötü mikroçip patronu Max Zorin’i (Christopher Walken) durdurup Silicon Valley’i yok etmesini engelleyebilecek mi?

Artıları: Walken ve Grace Jones sayesinde iki aşırıya kaçan, sahneyi yiyip bitiren kötü karakter; Duran Duran şarkısı hatırladığınızdan daha iyi; kendinizi Silicon Valley soykırımının başarıya ulaşmasını isterken buluyorsunuz.

Eksileri: Moore yorgun ve yıpranmış görünüyor, dublörlerin işi devraldığı çıplak gözle görülüyor; snowboard sahnesinde çalan Beach Boys şarkısı; Tanya Roberts’ın bitmeyen çığlıkları; genel olarak düşük enerji seviyesi.

Önemli an: Christopher Walken’in serinin en iyi antagonistlerinden biri olarak sergilediği çılgın performans.

15. Live And Let Die (1973)

Live And Let Die
Live And Let Die EON - United Artists - MGM

Özetle: Moore’un 007 olarak ilk filmi o dönem için fena sayılmazdı ama bugün çok kötü yaşlanmış durumda. Oyuncu, Bond’u daha rahat ve daha oyuncu bir karakter olarak yeniden tanımlıyor; ancak Harlem’e giderek bir eroin operasyonunu ortaya çıkarmaya çalışıyor... Sonuç: Dönemin ruhunu yansıtan bir bölüm, ayrıca tarot kartlarıyla fal bakan Jane Seymour’u da içeriyor.

Artıları: Moore için umut verici bir başlangıç; uyuşturucu kaçakçılığı ve dağıtımının, voodoo temasıyla perdelenmesi; müzik şahane; bazı yaratıcı ölüm sahneleri; Yaphet Kotto harika bir kötü adam.

Eksileri: Yanlış yönlendirilmiş "blaxploitation" yaklaşımı sonucu ortaya çıkan rahatsız edici ırkçı stereotipler; Louisiana şerifi J.W. Pepper’ın (Clifton James) seriye girişi; Bond’un kart destesini hileyle düzenleyerek Solitaire’in bekâretini "çalması"; 007’nin tartışmalı standartlarıyla bile karakter için ürpertici bir dip nokta.

Önemli an: Baron Samedi rolünde Geoffrey Holder’ın uğursuz varlığı ve Yaphet Kotto’nun döktürdüğü performans.

14. Tomorrow Never Dies (1997)

Tomorrow Never Dies
Tomorrow Never Dies EON - United Artists - MGM

Özetle: Brosnan’ın ikinci Bond filmi, Titanic ile aynı dönemde gösterime girdiği için gişede darbe yedi. Ancak Tomorrow Never Dies, suçları organize edip manşetleri manipüle ederek dünyanın haber akışını belirlemek isteyen kötü medya patronu Elliot Carver’ın (Jonathan Pryce) hikayesini anlatırken yıllar içinde oldukça iyi yaşlandı. Özünde Bond’a karşı Rupert Murdoch hikayesi.

Artıları: "Sahte haber" kavramı ortaya çıkmadan önce medya manipülasyonunu ve Çin’in yayılmacı planlarını anlatan öngörülü bir hikaye; Wai Lin rolünde 007’den daha çok tekme tokat atan benzersiz Michelle Yeoh; Dr. Kaufman ve Jaws’ı hatırlatan Stamper dahil eğlenceli bir kötü adam kadrosu.

Eksileri: Sheryl Crow’un yeterince etkili olmayan jenerik şarkısı; Anthony Hopkins’in oynaması planlanırken rolün Jonathan Pryce’a verilmesiyle ortaya çıkan hatalı oyuncu seçimi; Teri Hatcher’ın elinden geleni yapmasına rağmen rolün pek işlememesi.

Önemli an: Dr. Kaufman (Vincent Schiavelli), Bond’u "Stuttgart’tan vurup yine de gereken etkiyi yaratabileceğini" iddia ederken sahneyi tek başına çalıyor.

13. Thunderball (1965)

Thunderball
Thunderball EON - United Artists - MGM

Özetle: Dördüncü Bond filmi, Bond çılgınlığının zirvesinde gösterime girdi. Skyfall gelene kadar, enflasyona göre ayarlanmış rakamlarla bakıldığında Thunderball en çok hasılat yapan 007 filmiydi ve hâlâ sıkı tempolu bir gerilim olarak ayakta duruyor. Bond, göz bandılı SPECTRE üyesi Largo’nun nükleer başlıklar çalıp ABD ve İngiltere’deki büyük kentleri havaya uçurma planını durdurmaya çalışıyor. Ofiste sıradan bir gün daha...

Artıları: İkonik jetpack kaçışı; SPECTRE’ın patlayıcılarla dolu toplantı sahneleri; tüm 00 ajanlarını ilk kez aynı odada görüyoruz; Domino rolünde Claudine Auger ve Fiona Volpe rolünde Luciana Paluzzi’nin Bond’a karşı tutunması ve erkeksi şovmen egosunun bir yere kadar işe yaradığını göstermesi; KÖPEKBALIKLARI!

Eksileri: Son bölümdeki tüm sualtı sahneleri bir noktadan sonra sıkıcı hale geliyor; Tom Jones’un bombastik ama sinir bozucu jenerik şarkısı; Moneypenny ile sürekli flört, MI6’ın düzgün bir insan kaynakları departmanı olmadığını açıkça ortaya koyuyor.

Önemli an: Domino’nun, seride kötü adamı öldürüp Bond’u kurtaran ilk kadın başrol olması.

12. No Time To Die (2021)

No Time To Die
No Time To Die EON - United Artists - MGM

Özetle: COVID nedeniyle defalarca ertelenen Daniel Craig’in son Bond filmi, beklemeye değdi. Kabul edelim, önceki maceralarla kurduğu karmaşık süreklilik yüzünden kendi üzerine kapanan bir düğüme dönüşüyor ve hikayeye fazlasıyla çok şey sığdırmaya çalışıyor. Ancak No Time To Die, seriyi tazeleyen Craig için cesur ve yakışır bir veda olarak kalıyor. Bu kez emekliliğini bozan Bond, MI6’dan uygunsuz biçimde yürütülen biyolojik bir silahı çalan Safin’in (Rami Malek) peşine düşüyor.

Artıları: Ana de Armas; güçlü aksiyon setleri; Craig’in yerinin doldurulmasının ne kadar zor olacağını kanıtlaması; yumruk gibi final; Ana de Armas’tan söz etmiş miydik?

Eksileri: Tam pişmemiş ve kötü yazılmış bir kötü karakter; ikinci yarısında ivmesini kaybeden aşırı dolu hikaye; nostaljik göndermelere fazlasıyla yaslanması.

Önemli an: Bond’u ilk kez öldürmeye cesaret eden, beklenmedik derecede duygusal final. Böylece Broccoli ailesinin yapımcılık dönemi şık bir biçimde noktalanıyor. Dr. No’dan No Time To Die’a: 1962 - 2021. Söz sırası Amazon’da. Bol şans. Sakın berbat etmeyin.

11. Dr. No (1962)

Dr. No
Dr. No EON - United Artists - MGM

Özetle: Bond başlıyor! İlk Bond filmi hâlâ en iyilerden biri ve bazı diğerlerine kıyasla şaşırtıcı derecede iyi yaşlandı. 007’yle ilk kez tanışıyoruz; dünyayı kurtarırken ve bir bardaktan fazla içki içerken espri yapmaktan ve flört etmekten çekinmeyen, şık ama acımasız bir ajan. Hikaye, Bond’u, meslektaşı bir ajanın öldürülmesini araştırmak için Jamaika’ya gönderiyor. Orada, Amerikan roketlerini vurup Soğuk Savaş’ı kızıştırmaya çalışan SPECTRE üyesi Dr. No ile karşılaşıyor.

Artıları: Monty Norman imzalı açılış müziği; Connery’nin ilk denemede rolü kusursuz yakalaması ve stüdyo favorisi Cary Grant yerine Bond’un meçhul bir oyuncu tarafından oynanması gerektiğini kanıtlaması; Ursula Andress ve Joseph Wiseman’ın sırasıyla Honey Rider ve Dr. No olarak mükemmel performansları; serinin ilk Bond kötü adam üssü.

Eksileri: Ritme dair sorunlar; birkaç kurgu hatası; hâlâ cilaya ihtiyaç duyan bir formül.

Önemli an: Connery’nin bir kumarhanede sigara yakarken "Bond. James Bond" deyişi. Sinema tarihine geçen bir ikon doğuyor.

10. For Your Eyes Only (1981)

For Your Eyes Only
For Your Eyes Only EON - United Artists - MGM

Özetle: Moonraker’daki kampçı uzay macerasının ardından For Your Eyes Only, aşırılıkları törpüleyip daha ayakları yere basan bir göreve dönme girişimiydi. Ve işe yaradı; Moore’un Bond serüvenleri içinde gerçek anlamda öne çıkan bir bölüm haline geldi. 12. görevinde 007, ATAC adlı bir silah sistemini Sovyetlerin eline geçmeden önce bulmak için zamanla yarışıyor. Bu sırada Kristatos (Julian Glover) ve Columbo (Topol) liderliğindeki iki rakip klanla ve ailesinin intikamını almaya çalışan, yaylı tüfekli Melina’yla (Carole Bouquet) yolları kesişiyor.

Artıları: Aşırı kamp havasının gitmesi ve bu "köklere dönüş" yaklaşımının dünyayı yok etme hikayesinden çok Soğuk Savaş gerilim filmi gibi hissettirmesi; küçültülmüş set parçaları; intikam temasının işlemesi; antepliğiyle meşhur Columbo rolünde Topol’un harika performansı; bir Yunan manastırında geçen muhteşem final.

Eksileri: Bond’un başlangıçta Blofeld’i bir bacaya atıvermesi; şemsiyeyle yapılan kaçış; finalde ortaya çıkan Margaret Thatcher. Tüyler ürpertici.

Önemli an: Lisl’in (Pierce Brosnan’ın ilk eşi Cassandra Harris) sahilde öldürülmesi ve Bond’un suikastçı Locque’u (Michael Gothard) uçurumdan aşağı itmesi. Bu iki sahne, yüz mimikleriyle oynamaya zorlanmadığında Moore’un oyuncu olarak neler yapabildiğini gösteriyor.

9. Licence To Kill (1989)

Licence To Kill
Licence To Kill EON - United Artists - MGM

Özetle: Timothy Dalton’ın ikinci ve son Bond macerasında, Bond kendi başına hareket ediyor. Şiddeti artırmaya cesaret eden, daha karanlık ve daha sert bir film. Zamanının ilerisindeydi; zira Dalton’ın 007 yorumu, Craig’in daha sert ve gerçekçi Bond’u için adeta bir taslak niteliğindeydi. Ne var ki "Licence Revoked" adıyla tasarlanıp ABD’de ehliyetlerin iptaliyle ilişkilendirildiği için adı Licence To Kill olarak değiştirilen film, gösterildiği dönemde kutuplaştırıcı bir tepkiyle karşılandı. Yine de öne çıkan bir iş olarak duruyor. Konuya gelince: Acımasız uyuşturucu baronu Franz Sanchez (Robert Davi), Felix Leiter’in karısını öldürüyor ve Bond’un CIA’deki dostunu köpekbalıklarına yem ediyor. 007’nin borcu var ve karşılığını sertçe ödemeye kararlı...

Artıları: Kişisel riskler; sert ve doğrudan anlatım; Robert Davi ve genç Benicio Del Toro’nun zalim kötü adam rollerini kusursuz oynaması; Dalton’ın hâlâ en az değer verilen Bond olmakla birlikte Craig’in öncüsü olduğunu kanıtlaması.

Eksileri: Çoğu zaman harika bir aksiyon-gerilim filmi gibi hissettiriyor ama Bond filmi gibi değil; yasal anlaşmazlıklar nedeniyle ortaya çıkan altı yıllık duraklama ve Dalton’ın sonunda rolü bırakması.

Önemli an: Q’nun sahaya inip Bond’a yardım etmesi.

8. Skyfall (2012)

Skyfall
Skyfall EON - United Artists - MGM

Özetle: M’in geçmişiyle bağlantılı bir siber terörist, dünyanın dört bir yanındaki ajanların kimliklerini ifşa edip MI6 binasının bir kısmını havaya uçurunca, kendi isteğiyle sürgüne çekilmiş Bond geri dönerek hem dünyayı hem patronunu kurtarmaya çalışıyor. Quantum Of Solace’ın bıraktığı kara lekeden kurtulmak isteyen yapımcılar, yönetmen koltuğuna Sam Mendes’i oturttu; ortaya, eleştirmenlerin gözdesi olan ve tüm zamanların en çok hasılat yapan Bond filmi çıktı. Gişede 1 milyar doları aşan 14. film oldu.

Artıları: Adele’in Oscar kazanan jenerik şarkısı; başarısız bir görevde ölüme terk edilen Bond; Silva rolünde Javier Bardem’in sahneleri çalan performansı; Dench’e daha güçlü bir rol verilmesi; Craig’in artık iyice eskimiş Bond’a duygusal ağırlık katması; görüntü yönetmeni Roger Deakins’in kusursuz çekimleriyle ortaya çıkan görsel şölen.

Eksileri: Silva’nın The Dark Knight esintili kaçış planındaki bariz mantık hataları; Sévérine’in (Bérénice Marlohe) vurulduğu sırada gelen berbat espri; üçüncü bölümde devreye giren ve filmin geri kalanını zayıflatan Home Alone tarzı tuzaklı final.

Önemli an: Skyfall tam anlamıyla Dame Judi Dench şovu ve film sonunda ona veda edilirken gözyaşlarını tutmak zor.

7. On Her Majesty’s Secret Service (1969)

On Her Majesty's Secret Service
On Her Majesty's Secret Service EON - United Artists - MGM

Özetle: Connery, You Only Live Twice sonrası rolden ayrıldığında, yerini sadece birkaç reklamda oynamış, adı duyulmamış Avustralyalı George Lazenby aldı. Onun Bond olarak tek filmi, uzun süre büyük bir hata olarak görüldü ama zaman içinde hayranlar tarafından yeniden değerlendirildi; aralarında Christopher Nolan da var; Nolan, en sevdiği Bond filmi olarak özellikle bu yapımı işaret etti. OHMSS’de Bond, Blofeld’i (Telly Savalas) karlı sığınağından çıkarmak için gizlice sızıyor ve bu sırada Kontes Teresa "Tracy" di Vicenzo’ya (Diana Rigg) âşık oluyor.

Artıları: Peter Hunt’ın yönetmenliği; karla kaplı sekanslar; sert ve etkileyici aksiyon sahneleri; şimdiye kadarki en iyi Blofeld olarak Telly Savalas; gelmiş geçmiş en iyi Bond kızı olarak Diana Rigg; trajik final.

Eksileri: Lazenby, Connery’nin mirasından kurtulamıyor, yine de daha fazla film çekseydi bu gölgeyi atabileceği hissi geliyor; açılıştaki seyirciye dönük espriyle yapılan dördüncü duvarı yıkma; Blofeld’in kliniğindeki kadın hastalarla geçen swing’li seks komedisi sahneleri; Lazenby’nin etekliği.

Önemli an: Cesur ve unutulmaz final. Bond nihayet mutluluğu buluyor, evliliğe adım atıyor... Sadece Tracy’nin arabada infaz edilmesi için.

6. GoldenEye (1995)

GoldenEye
GoldenEye EON - United Artists - MGM

Özetle: Dalton sonrası yasal sorunlar nedeniyle yaşanan altı yıllık duraklamanın ardından GoldenEye, Soğuk Savaş sonrası dönemin ilk Bond filmiydi ve Pierce Brosnan, smokine ilk kez bu yapımla girdi. Eleştirmenlerden tam not aldı, gişede başarı kazandı; pek çok kişi, yönetmen Martin Campbell’i formülü yeniden icat etmeden güncelleyen, Bond için yeni bir dönem başlatan isim olarak övdü. Campbell, 2006’da Casino Royale ile 007’yi bir kez daha canlandıracaktı. GoldenEye’de kahramanımız, öldüğü sanılan 006 (Sean Bean) ile karşı karşıya geliyor; 006, başlıktaki McGuffin sayesinde cesur bir soygun planlıyor.

Artıları: Brosnan’ın Bond rolüne buz gibi bir Vodka Martini’ye düşen zeytin kadar doğal şekilde alışması; M olarak Judi Dench’in sahneye çıkması; Xenia Onatopp rolünde Famke Janssen’in güvenli seksi yeniden tanımlaması; bir 00 ajanının yoldan çıkması fikri; barajdan atlayış ve St. Petersburg sokaklarında geçen tank kovalamacası gibi aksiyon sahneleri.

Eksileri: Tatmin etmeyen bir final; türlü cihazla doldurulmuş araba gösteriliyor ama hiç kullanılmıyor.

Önemli an: M’in Bond’u "seksist, kadın düşmanı dinozor, Soğuk Savaş’ın fosili" diye azarlaması.

5. The Spy Who Loved Me (1977)

The Spy Who Loved Me
The Spy Who Loved Me EON - United Artists - MGM

Özetle: Arka arkaya gelen iki vasat filmin ardından, Roger Moore üçüncü denemesinde tam isabet kaydediyor; dengesi mükemmel, özünde Bond’u tanımlayan The Spy Who Loved Me ile zirveye çıkıyor. Bu titizlikle ayarlanmış görevde her şey var: aksiyon, komedi, kötü üsler, dev tetikçiler, denizaltı arabası... Ne ararsanız. Hikayenin merkezinde kayıp bir mikrofilm var; bu da MI6 ile KGB’yi işbirliği yapmaya zorluyor. Kötü adam Karl Stromberg (Curd Jürgens) bunu "Gerçek bir detant" diyerek yorumluyor.

Artıları: Kaydedilmiş en iyi Bond şarkılarından biri; ikonik açılış kayak kovalamacası; Bond’un KGB’deki karşılığı Anya Amasova rolünde Barbara Bach; Jaws’ın (Richard Kiel) ürkütücü ilk ortaya çıkışı; Moore’un sonunda Bond rolünü bütünüyle sahiplenmesi.

Eksileri: Filmin müziklerinde, 70’ler pornosuna daha çok yakışacak türden garip gitar tınıları var.

Önemli an: Carly Simon’ın "Nobody Does It Better" şarkısının açılış notaları eşliğinde uçurumdan kayakla atlanan sahne. Hâlâ aşılabilmiş değil.

4. The Living Daylights (1987)

The Living Daylights
The Living Daylights EON - United Artists - MGM

Özetle: İstediğiniz kadar itiraz edin, ama gerçek şu ki The Living Daylights, serinin en az değer verilen ve en çok gözden kaçan tek filmi. Birçok kişi Bond’u GoldenEye’ın kurtardığını söyler; o paye aslında The Living Daylights’e ait. Moore’un ardından görevi devralan Timothy Dalton, 007 olarak ilk filminde fazlasıyla hakkını veriyor. Londra’dan Doğu Avrupa’ya, Fas’a ve Afganistan’a uzanan görevinde Bond, yoldan çıkmış Amerikalı bir savaş ağası (Joe Don Baker), sözde KGB’den kaçan bir isim (Jeroen Krabbé) ve bir çellist (Maryam d'Abo) arasında ne tür bir bağ olduğunu çözmeye çalışıyor.

Artıları: Açılıştaki tatbikat sırasında gerçekleşen suikastlar; A-ha’nın hak ettiği değeri görmeyen jenerik şarkısı; çello kutusunda karla kaplı kaçış sahnesi aslında çalışmaması gerekirken mükemmel işliyor; Bond’un, Smert Shpionam programının yeniden devreye alınması konusunda Pushkin’i (John Rhys-Davies) yüzleşmeye zorlaması; harika bir final; Dalton’ın Connery’den bu yana en iyi Bond olması.

Eksileri: Bu filmde baştan sona vurucu sahneler var, doldurma yok. İnkâr edebiliyorsanız buyurun deneyin.

Önemli an: Dalton’ın smokini keskin nişancı yeleğine çevirip tüfeği eline aldığı an. Tehlikeli. Şık. Zahmetsizce havalı.

3. Goldfinger (1964)

Goldfinger
Goldfinger EON - United Artists - MGM

Özetle: Sean Connery’nin üçüncü Bond filmi, serinin ünlü olduğu her şeyi tam anlamıyla yerleştiren yapım oldu; dev jenerik şarkılar, uçuk kaçık hikayeler, abartılı kötü adamlar, türlü hileyle donatılmış Aston Martin, absürt isimli kadın karakterler... Size "Bir Bond filmi hayal edin" dendiğinde akla ilk Goldfinger’ın gelmesi hiç şaşırtıcı değil.

Artıları: Altın rengi boyanmış kadın cesedi; Oddjob’un şapkası; şu lazer sahnesi... Goldfinger’ı pop kültür referansı yapan her şey, onu en iyi Bond filmlerinden biri haline getiriyor. Gert Fröbe’nin Auric Goldfinger performansına ve aksanı anlaşılması zor olduğu için Fröbe’yi dublajlayan, adı geçmeyen Michael Collins’e ayrıca selam göndermek gerek.

Eksileri: Bond’un Oddjob tarafından bayıltılmadan hemen önce Beatles’a tamamen gereksiz sataşması; Bond’un ahırda kötü kız Pussy Galore’a (Honor Blackman) kendini zorla kabul ettirmesi... "Sorunlu" demek hafif kalır.

Önemli an: "Konuşmamı mı bekliyorsunuz?" "Hayır Bay Bond, ölmenizi bekliyorum!"

2. Casino Royale (2006)

Casino Royale
Casino Royale EON - United Artists - MGM

Özetle: Çoksıradan... Çok kısa... Çok sarışın... Daniel Craig Bond rolüne seçildiğinde, daha ilk sahnesini çekmeden kararın büyük bir hata olduğunu söyleyenlerin sayısı çok fazlaydı. Sonra Casino Royale gösterime girdi ve tüm muhalifler ciddi anlamda ironi yemeği yemek zorunda kaldı. Martin Campbell, GoldenEye sonrası bir kez daha yönetmen koltuğuna döndü ve her şeyin tıkırında gitmesini sağladı; sonuç ortadaydı. Bu, daha tam olarak tanıdığımız ajan formuna kavuşmadan önce Bond’u parçalara ayıran, heyecan verici ve sert bir köken hikayesiydi. Hepsinden öte Casino Royale, gelmiş geçmiş mükemmel Bond filmi, şimdiye kadarki en iyi James Bond’u içeriyordu.

Artıları: Bond’un nasıl 00 statüsü aldığını gösteren siyah-beyaz açılıştan Venedik’teki final düellosuna; Chris Cornell’in gürleyen jenerik şarkısı üzerinden Le Chiffre ve Vesper Lynd rolündeki Mads Mikkelsen ile Eva Green’in muhteşem performanslarına kadar... Her şey çalışıyor. Her şey, şu hariç...

Eksileri: Tren sahnesindeki Omega ürün yerleştirme, kulak tırmalayan derecede kötü. Onun dışında ek not yok.

Önemli an: "Çalkalanmış mı, karıştırılmış mı?" "Sizce umursuyor muyum?"

1. From Russia With Love (1963)

From Russia With Love
From Russia With Love EON - United Artists - MGM

Özetle: The Living Daylights ne kadar az değer görmüş olursa olsun; Goldfinger ne kadar ikonik kalırsa kalsın; modern Bond filmlerinin aşması gereken çıta olarak Casino Royale ne kadar öne çıkarsa çıksın... En iyi 007 filmi From Russia With Love. Ian Fleming’in en iyi romanına dayanan filmde SPECTRE, Bond’un Dr. No’yu öldürmesinin intikamını almak için onu, değerli bir şifre çözücü cihaz vaadiyle kurulan bir tuzağa çekmeye çalışıyor. Bu aşağılık tipler, Bond’u bir Sovyet ajanıyla yaşadığı ilişki üzerinden şantajla köşeye sıkıştırmayı da hedefliyor...

Artıları: Yönetmen Terence Young’ın emin elleri; Connery’nin serideki ikinci filminde role iyice yerleşmesi ve her zamankinden daha şık görünmesi; Hitchcock havası ve baştan sona ağır ağır yükselen gerilim; Robert Shaw, Pedro Armendáriz, Daniela Bianchi ve Lotte Lenya gibi yardımcı oyuncuların hepsinin harika performansları; en güçlü Soğuk Savaş filmlerinden biri içinde gerçek bir tehlike hissi.

Eksileri: Tek bir not bile yok.

Önemli an: Red Grant’in (Shaw) trenle yolculuk öncesi sahnesinde Bond’un kuşkusunun doğrulanması; gizli SPECTRE ajanı, balığının yanında beyaz şarap yerine kırmızı şarap isteyince Bond’un şüpheleri kesinleşiyor. Saçma mı? Kesinlikle. Aşırı elitçi mi? Elbette. İşe yarıyor mu? Kesinlikle evet.

İşte böyle.

26. Bond filmi geliştirme aşamasında; Oscar’a aday gösterilmiş Kanadalı yönetmen Denis Villeneuve yönetmen koltuğunda, senaryodan Steven Knight sorumlu.

Çekimlerin gelecek yıl başlaması bekleniyor; ancak Robert Pattinson’ın önce The Batman Part II’nin çekimlerini tamamlaması gerekiyor (evet, kendisi aynı zamanda Batman!) – yönetmen Matt Reeves’in kişisel bir sorunla karşılaşması üzerine bu filmin prodüksiyonu geçici olarak durdurulmuştu. Son haftaların çekimlerine yardım etmek için Steven Soderbergh devreye girdi.

Bu da demek oluyor ki, seyirciler yeni Bond macerasını en erken 2028’in ikinci yarısında görebilecek; bu, No Time To Die’dan bu yana yedi yıl demek ve 1989 tarihli Licence To Kill ile 1995 tarihli GoldenEye arasında yaşanan ara dahil, Bond filmleri arasındaki en uzun boşluk olacak.

James Bond geri dönecek...

Erişilebilirlik kısayollarına git
Paylaş Yorumlar Google'da Euronews'ü takip edin

Bu haberler de ilginizi çekebilir