Uluslararası Bira Günü'nde, binlerce yıllık bu içecek, 160'tan fazla tarzı ve gündelik tüketimi aşan duyusal zenginliğiyle karmaşık ve çeşitli bir evren olarak öne çıkıyor.
10 bin yılı aşkın bir tarihe sahip bira, bugün artık sadece rahat, gündelik anlarla ilişkilendirilen bir içecekten ibaret değil. Biranın kültürel zenginliği, mevcut 160’tan fazla stil ve gastronomik eşleşme potansiyeli, Portekiz gibi geleneksel olarak şarabın hâkim olduğu pazarlarda bile yavaş yavaş daha fazla kabul görüyor.
REKLAM
REKLAM
Her yıl ağustos ayının ilk cuma günü kutlanan Uluslararası Bira Günü de, böylece sürekli gelişen, son derece geniş bir evreni keşfetmeye davet niteliği taşıyor.
Tarih 2007’de, ABD’nin Kaliforniya eyaletindeki Santa Cruz kentinde, dünyanın en çok tüketilen içeceklerinden biri etrafında insanları bir araya getirecek özel bir gün yaratmaya karar veren bir arkadaş grubunun girişimiyle ortaya çıktı. Etkinlik kısa sürede uluslararası boyut kazandı ve bugün 50’den fazla ülkede kutlanıyor.
Sagres’in beer sommelier’i ve brand manager’ı Filipa Santos’a göre, biraya duyulan ilgi çoğu zaman onun ne kadar karmaşık olduğunun keşfiyle başlıyor. Malzemelerden farklı bira ekollerine kadar, bu içecek klasik Avrupa tarzlarından “Yeni Dünya”nın çağdaş yorumlarına uzanan geniş bir çeşitlilik sunuyor.
20 yıldır pazarlama alanında çalışan ve 2011’den bu yana bira sektörüne bağlı olan Filipa, hem ulusal hem uluslararası birçok bira markasında görev yaptı ve çalıştığı ürünü daha iyi tanıma ihtiyacı hissettiği için beer sommelier eğitimi aldı. Bu süreçte onu en çok etkileyen şey, bira dünyasının çeşitliliği ve zenginliği oldu.
Bira geleneksel olarak dört doğal bileşenden üretiliyor: su, malt, şerbetotu (şerbetçiotu) ve maya. Ancak bu unsurların farklı şekillerde bir araya getirilip işlenmesi çok geniş bir stil yelpazesi doğuruyor.
Su, örneğin, mineral bileşimine göre doğrudan tadı etkileyebiliyor.
“Bir biranın yaklaşık yüzde 93’ü sudan oluşuyor. Dolayısıyla düşük acılı, çok yönlü, içimi çok kolay bir pilsner bira istiyorsak yumuşak su kullanıyoruz. Böylece su, tadın üzerine çıkmıyor ve maltın iyi bir denge sağlamasına imkân tanıyan bir bira elde ediyoruz. Guinness gibi daha yoğun, daha karmaşık bir bira, bir stout istediğimizde ise sert su kullanmamız gerekiyor; çünkü maltın çok daha fazla öne çıkmasına yardımcı olacak minerallere ihtiyaç duyarız” diye ayrıntılandırıyor uzman, Euronews’e.
Malt — genellikle arpadan, ama buğday veya diğer tahıllardan da üretilebiliyor — biranın rengi ve tahıl notalarından sorumlu. Bu notalar taze ekmekten kavruk tada kadar uzanabiliyor.
Şerbetotunda ise baskın olan acılık ve tropikal ya da narenciye meyvelerini andıran aromatik notalar. “Bitkisel, floral, meyvemsi; bunun içinde tropikal ve narenciye aromaları, gül kokuları vb. yer alabiliyor.”
Maya ise şekeri alkol ve gaza dönüştüren görünmez bileşen ve biranın nihai karakterini belirleyen en önemli unsurlardan. “Mayanın başrolde olduğu biralar da var; örneğin Belçika biralarında. Bu biralarda karanfil, baharatlı nüanslar, hatta muz notaları bile bulabiliyoruz.”
Imperialin çok ötesinde 160’tan fazla seçeneği olan bir dünya
Bu dört unsurdan, bugün resmen tanınan 160’tan fazla bira stili ortaya çıkıyor.
Buna rağmen Portekiz hâlâ tek bir stile çok güçlü biçimde bağlı bir pazar. “Biz hafif, içimi kolay, ferahlatıcı pilsner biraların ülkesi sayılırız” diyor Filipa. Oysa bu, bira evreninin yalnızca küçük bir parçası.
Bilinen stiller arasında şerbetotu aroması yoğun IPA’lar (India Pale Ale), koyu renkli, kahve veya çikolata notaları belirgin stout’lar ve buğdaydan üretilen, daha yumuşak ve meyvemsi karaktere sahip weissbier’ler de bulunuyor.
Bu çeşitlilik aynı zamanda coğrafi gelenekleri yansıtıyor. Bira ekolleri, “Eski Dünya” ve “Yeni Dünya” olarak ikiye ayrılıyor.
Eski Dünya’da en klasik stillere rastlanıyor — Filipa’nın ifadesiyle “biranın gerçek arketipleri”. Almanya, Avusturya ve Çekya’da gelenek, özellikle malt işçiliğini ve buğday biralarını öne çıkarıyor; buradan filtre edilmedikleri için daha bulanık ve yumuşak, hafifçe tatlı dokunuşlara ve muz gibi karakteristik aromalara sahip stiller doğuyor.
Almanya’ya özgü stiller arasında, saman sarısından açık altın rengine uzanan bir renge sahip witbier’ler ve biraz daha koyu, altın ile amber tonları arasında değişen Weissbier’ler sayılabilir. Her ikisi de filtre edilmediği için bulanık bir görünüme sahip.
Bugün birçok pazarda hâkim olan pilsner stilinin doğduğu yer ise, bugünkü Çekya sınırları içindeki Pilsen kenti.
Bir diğer grupta İngiltere, İskoçya ve İrlanda yer alıyor; bu ülkelerde bira maltla çok güçlü bir bağa sahip. Filipa bunu “aynı zamanda tarihsel olarak viski üreticisi olmalarıyla” açıklıyor.
Bu ülkelerde kullanılan şerbetotları da kendine özgü bir kimlik taşıyor. “İngilizlerin şerbetotları çok topraksı ve bence bunun çay kültürleriyle de yakından ilgisi var.”
Belçikalılar ve Fransızlar ise “çok daha özgür ruhlu, özgün ve büyük karışımlar yapmaya yatkın”. Burada üretim, tankların açık bırakıldığı ve havadaki mikroorganizmaların sürece müdahil olduğu spontan fermantasyon gibi teknikleri de içeriyor. Ortaya çoğu zaman belirgin asiditeye sahip, fermente meyve eklenmiş ve bu nedenle daha öngörülemez, daha karmaşık biralar çıkıyor; örneğin vişneyle yapılan kriek, yani sour cherry biralar.
Bu geleneklere karşıt olarak Yeni Dünya — özellikle ABD, Brezilya ve Japonya gibi ülkeler — biraya yeni bir yaklaşım getirdi; klasik stilleri yeniden yorumladı. En belirgin örneklerden biri, kökeni Britanya’ya dayanan India Pale Ale (IPA). Amerikalı üreticiler bu stili, çok daha tropikal ve yoğun aromalara sahip şerbetotlarıyla adeta baştan yarattı.
Bu fark aynı zamanda terroirle, yani üretim bölgesiyle de bağlantılı. Şarapta olduğu gibi, şerbetotu da yetiştiği toprağı yansıtıyor. ABD’de Yakima Valley gibi bölgeler üretimin merkezi hâline gelmiş durumda ve yeni tüketici tercihleriyle uyumlu, daha meyvemsi, daha gösterişli aromalar sunuyor.
Beş duyuyla yapılan bir tadım
Birayı anlamak, yalnızca stil veya köken bilgisiyle sınırlı değil; nasıl tadıldığı da büyük önem taşıyor. “Ben tadımda, önce bardağın tepesine kadar doldurulmamasından yanayım. Hatta beyaz şarap kadehine çok benzeyen, evrensel tadım kadehi denilen bardak bile kullanılabilir” diyor beer sommelier.
Bardak seçimi, aromayı daha iyi yakalamak için önemli olabiliyor; burnu bardağın içine rahatça yaklaştırıp birayı koklamayı kolaylaştırıyor.
Çünkü bira tadımında tüm duyular devreye giriyor. İlk temas görsel: Biranın rengi, berraklığı ya da bulanıklığı ve oluşturduğu köpük inceleniyor. Dokunma duyusu ise biranın doğru sıcaklıkta servis edilip edilmediğini anlamaya yardımcı oluyor.
Bu süreçte işitme de rol oynuyor. “Birayı bile dinleyebiliriz; gaz çok baskın mı değil mi, kabarcıkların sesini ne kadar duyuyoruz, fark edebiliriz.”
Ardından aroma devreye giriyor; öne çıkan kokuların neler olduğuna bakılıyor. Stile bağlı olarak narenciye, tropikal meyve, kavruk, baharatlı ya da ekşimsi notalar ayırt edilebiliyor.
Ancak tadımda sıra damakta. Burada, burnun bize önceden söylediğiyle bardağın gerçekten sunup sunmadığı karşılaştırılıyor; zira koku her zaman damağa birebir yansımayabiliyor. Bu aşamada bir beer sommelier, maltın verdiği tatlılık ile şerbetotunun acılığı arasındaki dengeyi, biranın hafifliğini ya da gövdesini, ferahlığını veya yoğunluğunu değerlendiriyor. “Küçük yudumlarla tadıyoruz ve hangi tadın baskın çıktığını, dilimizde neler olduğunu anlamaya çalışıyoruz.”
Tadımın sonunda, şarap tadımlarının aksine tükürme kabı kullanılmıyor; “çünkü retronazalı, yani sonda burundan çıkan aromayı değerlendirmek önemli”. Bira uzmanları bardağı hafifçe çeviriyor; bu hareket yalnızca aromaların serbest kalmasını sağlamakla kalmıyor, köpüğü de yeniden yüzeye çıkarıyor.
Filipa Santos’a göre “özenle yapılan bir bira tadımı 20 dakika, hatta daha uzun sürebilir”.
Yeni alışkanlıklar, yeni tüketiciler
Gelenek ile inovasyonun kesişme noktası, küresel pazarın evriminde belirleyici rol oynuyor; kraft biralar ve daha talepkâr, bilgili tüketiciler sayesinde bira dünyasındaki çeşitlilik artıyor.
Sosyal buluşmaların vazgeçilmez unsuru olmaya devam etse de, bira artık masada, yemek eşlikçisi olarak da kendine yeni alanlar açıyor.
“Bira biraz sosyal bir yapıştırıcı; çünkü aynı zamanda insanları rahatlatan, çekinceleri azaltan bir içecek. Hep akşamüstü, sosyalleşme anlarıyla, ister yemekle ister yemeksiz tüketimle ilişkilendiriliyor. Sadece arkadaş buluşması da olabilir. Ama zaman içinde biranın farklı tüketim anlarında daha fazla yer kazandığını hissediyorum” diyor bira uzmanı; özellikle yemekle eşleştirmeye yönelik artan meraka dikkat çekiyor.
Bu esneklik, beklenmedik eşleştirmeleri mümkün kılıyor. “Gerçekten devasa bir eşleştirme yelpazesi var” diye açıklıyor; hafif biraların deniz ürünleriyle uyumundan, siyah birayı pastel de nata ile eşleştirmek gibi daha cesur önerilere kadar örnekler veriyor.
Bir diğer belirleyici unsur ise alışkanlıkların değişmesi. “Artık yaşam tarzına daha fazla önem veren, ne tükettiğine daha özen gösteren bir tüketicimiz var” diyor Filipa Santos; alkolsüz kategori büyürken “daha az alkol tüketen” ve daha bilinçli tercihler yapan yeni bir kuşağa işaret ediyor.
Sektördeki bir başka zorluk ise servis ve deneyime değer katmak. “İyi biralarımız olabilir; ama doğru şekilde, doğru bardakta, doğru sıcaklıkta servis edilmiyorsa ilerleyemeyiz. Bu yüzden servis konusu çok önemli” diyor; biranın kalitesini garanti etmek için, “mükemmel servis” diye adlandırılan yaklaşımın önemini vurguluyor.
Tüm gelişmelere rağmen bazı önyargılar sürüyor. “Böyle bir stigma var ama aslında hiçbir anlamı yok” diyor; biranın şaraba göre daha az sofistike bir içecek olduğu düşüncesine atıfla. Uzman, bunun esasen bilgi eksikliğinden kaynaklandığını düşünüyor: “Biranın, yalnızca tarihsel olarak değil, çeşitlilik açısından da büyük bir zenginliği var ve bu zenginlik yeterince tanınmıyor.”