Özbekistan, hâlihazırda ürettiğinden daha fazla kazanç elde etmek istiyor. Gıda işleme, çelik, bakır ve teknolojik metaller ülkenin ihracat stratejisinin merkezinde yer alıyor.
Özbekistan, tarım ürünleri, metal ve minerallerden elde edilen değerin daha büyük kısmını ülkede tutmak için, ihracat stratejisinin merkezine milyarlarca dolarlık bir işleme hamlesi yerleştiriyor; hükümet hedeflerini şirket düzeyindeki sanayi planlarıyla birleştiriyor.
REKLAM
REKLAM
Bu hamle, 2030’a kadar 10 milyar dolar (8,8 milyar avro) tutarında bir gıda işleme hedefini, 4,2 milyar dolar (3,7 milyar avro) değerinde teknolojik metaller proje portföyünü ve 880 bin tonluk planlanmış sac çelik üretiminin yerlileştirilmesini kapsıyor. Ayrıca, ülkenin en büyük madencilik gruplarından birinin kârı katlayabileceğini söylediği bakır işleme anlaşmalarını da içeriyor.
Program, Özbekistan’ın uluslararası kredi piyasalarından daha olumlu sinyaller aldığı bir dönemde geliyor. Moody’s Ratings, haziran ayında ülkenin devlet kredi notunu kurumsal ve politika çerçevesindeki kalıcı iyileşmelerin yanı sıra daha güçlü ekonomik ve mali koşulları gerekçe göstererek Ba3’ten Ba2’ye yükseltti.
Denize doğrudan erişimi olmayan Özbekistan için mesele artık yalnızca ne kadar üretebildiği değil; mallar ülkeyi terk etmeden önce her sevkiyattan ne kadar gelir elde edildiği.
Ürünleri gelire dönüştürmek
Tarım Bakanı Ibrokhim Abdurakhmonov’a göre Özbekistan her yıl onlarca milyon ton meyve ve sebze üretiyor, ancak bakan yalnızca üretimin artık yeterli olmadığını savunuyor.
“24 milyon ton üretmek yalnızca hedeflerden biri,” diyen Abdurakhmonov, Euronews’e konuştu. “Bu ürünlerin aynı zamanda pazarlara ulaşması ve gelir üretmesi gerekiyor.”
Bakan, işlenmiş meyve, sebze ve gıda ürünlerinin bu yıl 2030 hedefi yolunda 4,5 milyar dolara (4 milyar avro) ulaşmasını bekliyor.
“Üretim gelir yaratmıyorsa gerçek bir gıda güvenliğinden söz edemeyiz,” diye ekledi. “Ortaya konan her ürün ve kullanılan her kaynak getiri sağlamalı ve ekonomiyle gelir olarak yeniden buluşmalı.”
Bu dönüşüm yalnızca işleme kapasitesine bağlı değil. Bakana göre Özbekistan 92 ihracat pazarına bağlı ve tarım ürünlerinin daha yüksek fiyatlarla satılmasına imkan tanıyan ambalajlama, konserveleme, şişeleme ve diğer teknolojileri geliştirmek için çalışıyor.
Bakan, Özbekistan’ın kapasitesini artırdığı alanlar arasında helal ve organik sertifikasyon, ISO standartları, GLOBALG.A.P. ve Better Cotton Initiative standartlarını gösterdi. Sertifikasyon, kalıntı kontrolleri ve güvenilir laboratuvarlar olmadan, daha yüksek katma değerli gıda ürünlerinin yurt dışındaki alıcılar tarafından reddedilme riski bulunuyor.
Yatırım için güvence şart
Bu standartların karşılanması, kâğıt üzerindeki hedeflerden fazlasını gerektiriyor. Altyapıya, özel sermayeye ve yatırımcılardan beklenen kurallara duyulan güvene de bağlı.
Asya Kalkınma Bankası’nın (ADB) Özbekistan Ülke Direktörü Kanokpan Lao-Araya, altyapıyı planlama, bakım ve güçlü bir hukuki çerçeve gerektiren uzun vadeli bir yatırım olarak tanımladı.
“Altyapıdan söz ettiğimizde, uzun vadeli bir yatırımdan söz ediyoruz,” dedi Euronews’e. Karayolları, demiryolları ve enerji sistemleri sürekli bakım, nitelikli iş gücü ve özel sektörün teknik uzmanlığını gerektiriyor. Ancak özel yatırımı çekmek, aynı zamanda siyasi istikrara, kârlılığa giden net bir yola, mevcut iş gücüne ve hukuki çerçeveye duyulan güvene bağlanıyor.
ADB ayrıca, tarım işletmeleri ve ihracat için hibe finansmanını harekete geçirmek üzere tasarlanan tarım-gıda yatırım platformu ANORA’ya da katılıyor. Lao-Araya, platformun projeleri yatırımcılar için daha cazip hale getirirken şirketler için maliyetleri düşürebileceğini söyledi.
İtalyan mühendislik şirketi Gamma Meccanica, ülkede yatırım yapan firmalar arasında. Şirketin başkanı Andrea Burini, yeni üretim teknolojilerine yönelik talep artarken, taş yünü yalıtımı ve hidroponik tarım alanlarında Özbek ortaklarla çalıştıklarını söyledi.
Metaller değer zincirinde yükseliyor
Metal ve madencilikte aynı dönüşüm, daha fazla sermaye gerektiriyor ve küresel tedarik zincirlerine daha sıkı bağlı.
2024’te kurulan Özbekistan Teknolojik Metaller Kompleksi (TMK), tahmini değeri 4,2 milyar dolar (3,7 milyar avro) olan 100’ün üzerinde proje geliştiriyor. TMK’den Timur Hikmatullayev, hedeflerinin yalnızca kritik ham madde tedarikçisi olmak değil, “jeolojik olarak keşfetmek, arıtmak, işlemek” ve ardından daha yüksek değerli ürünler üretmek olduğunu söyledi.
Ekonomik mantık en net şekilde çelikte görülüyor. Uzmetkombinat Genel Müdürü Bahodir Abdullayev, Euronews’e sac çelik ürünlerinin geleneksel olarak Özbekistan’a ithal edildiğini anlattı. Yeni tesislerin, yıllık 880 bin ton sac çelik üretimini ülkede yerlileştirmesi, bunun 200 bin tondan fazlasının ise ihracata ayrılması bekleniyor.
Fiyat farkı, işlemenin neden önemli olduğunu açıklıyor. Abdullayev, standart inşaat demirinin ton başına yaklaşık 600-650 dolar (530-570 avro) civarında satıldığını, yüksek alaşımlı çeliğin ise ton başına yaklaşık 1.200 dolardan (1.050 avro) başlayıp 5.000-6.000 dolara (4.400-5.300 avro) kadar çıkabildiğini söyledi.
Almalyk Madencilik ve Metalurji Kompleksi’nde, Yönetim Kurulu Başkanı Abdulla Khursanov, bakır işleme ve yüksek teknoloji üretimine yönelik anlaşmaların şirket kârını iki ila üç kat artırabileceğini belirtti.
Şeffaflık sınavı
Metal ve madencilik projelerinde daha fazla değerin ülkede kalması, sözleşmelerin, ruhsatların ve gelirlerin nasıl yönetildiğine de bağlı.
Petrol, gaz ve madencilikte daha iyi yönetişimi teşvik eden Doğal Kaynakların Şeffaflığı Girişimi’nin (EITI) İcra Direktörü Mark Robinson, kaynak zengini ülkelerin madencilik gelirlerinin vatandaşlara fayda sağlaması için güçlü kurumlara ihtiyaç duyduğu uyarısında bulundu.
“Yapmaları gereken, kaynak zenginliğini adil pay aldıkları anlaşmalar yoluyla uzun vadeli faydaya dönüştürmek,” dedi Robinson, Euronews’e.
Kritik maden projelerinin hızlandırılmasına dönük baskının, ruhsat ve sözleşme süreçlerindeki şeffaflığı zayıflatmaması gerektiği uyarısını yaptı.
“Daha hızlı ruhsat süreçlerine yönelik gerçek bir iştah var,” dedi Robinson. Ancak hızlanan prosedürlerin, ruhsatların “kendi çıkarlarını ülkenin çıkarlarının önüne koyabilecek kişilere” gitmesiyle sonuçlanmaması gerektiğini vurguladı.