2024’te küresel bir fenomene dönüşen 'Brat'in ardından Charli XCX için çıtayı yeniden yakalamak zorlu bir sınavdı. Sanatçı, bu kez gitar ağırlıklı 11 kısa parçadan oluşan 'Music, Fashion, Film' ile daha içe dönük ve deneysel bir yola yöneliyor.
İtiraf etmeliyim ki Charli XCX'in "Music, Fashion, Film" projesine en başından beri mesafeliydim.
REKLAM
REKLAM
Bunun nedeni "Brat 2.0" bekliyor olmam ya da dönemi tanımlayan bir albümün ardından gelecek her işin kaçınılmaz olarak hayal kırıklığı yaratacağını düşünmem değildi. Tam tersine, son yılların en çok övgü alan albümlerinden birinin ardından tamamen farklı bir yöne gitme fikri hem cezbedici hem de sanatsal açıdan doğru görünüyordu. Aynı dönemin ruhunu yeniden yakalamaya çalışmak ise baştan kaybedilmiş bir mücadele olurdu.
Yine de bu yeni yön beni ikna etmiyordu.
İlk işaret, distorsiyonlu gitarlarla açılan çıkış teklisi "Rock Music" oldu. Şarkı, kulağa fazlasıyla zorlama gelen sözlerle dikkat çekiyordu.
Bu izlenimi klip de değiştirmedi. Aksine, her karesi özenle tasarlanmış bir "sertlik" hissi üretmeye çalışıyor; Charli'nin verdiği pozlar, sosyal medyanın güncel estetik kodlarını tekrarlayan yüzeysel bir stile dönüşüyordu.
Ardından albüm kapağı yayımlandı. Başlığın da işaret ettiği gibi kapakta Velvet Underground'ın kurucu üyelerinden John Cale, moda tasarımcısı Marc Jacobs ve usta yönetmen Martin Scorsese yer alıyor; her biri albümün "müzik", "moda" ve "sinema" eksenlerini temsil ediyor.
Aidan Zamiri'nin objektifi önünde bu üç ismi bir araya getirmek etkileyici bir fikir olsa da, konsept bana fazlasıyla doğrudan ve sembollerini fazla göze sokan bir tasarım gibi geldi.
Yine de yanılmayı istiyordum. 2014 tarihli "Sucker"dan bu yana Charli XCX'i yakından takip eden, 2019 çıkışlı "Charli"yi kariyerinin en güçlü işlerinden biri olarak gören ve "Brat" ile nihayet hak ettiği geniş çaplı takdiri kazanmasına sevinen biri olarak, yedinci stüdyo albümünü dinlerken ilk izlenimlerimin haksız çıkmasını gerçekten umut ettim.
Yeni ve yalnızca 30 dakika süren albüm, pek de güçlü olmayan bir başlangıç yapan "Rock Music" ile açılıyor. Ancak Charli XCX, hemen ardından gelen ve cilalanmış bir kıyamet hissi yaratan, albümün en dikkat çekici parçalarından biri olan "SS26" ile hızlıca toparlanıyor.
Albümün devamında ise sanatçının kimlik, öz-değer ve "Brat" sonrası gelen şöhretin yarattığı baskılarla kurduğu ilişkiyi irdeleme çabası öne çıkıyor. Keşfedilmeye değer temalar sunmasına rağmen parçalar, bu fikirleri yeterince derinleştiremiyor. Albüm genelinde, söz konusu varoluşsal sorgulamaların henüz tam olarak şekillenmeden dinleyiciye sunulduğu hissi oluşuyor.
Bu da şarkıların yapısına yansıyor. Çoğu iki dakikayı bile bulmayan parçalar arasında, etkisini kaybeden ve tamamlanmamış hissi veren örnekler dikkat çekiyor. Boşluk hissi yaratan "2007" ve neredeyse bir taslaktan ibaret kalan "Yeah" albümün zayıf anları arasında yer alıyor. Buna karşılık "Card Declined" ve umut vadeden "Camera" gibi parçalar, daha fazla gelişme fırsatı bulamadan sona eriyor.
"Camera", güçlü bir nakaratı samimi bir öz-eleştiriyle birleştiriyor.
Ancak şarkı tam da bu noktada bitiyor. Bu da "Music, Fashion, Film"i tamamlanmış bir albümden çok, aceleyle hazırlanmış fikirler ve yarım kalmış şarkılardan oluşan bir taslak gibi hissettiriyor.
Charli'nin ruh hâline dair daha derin bir keşif vadeden anlar ise özellikle "Wink Wink" parçasında belirginleşiyor. Şarkı, diğer bazı parçalara kıyasla daha bütünlüklü bir yapıya sahip olsa da, güçlü melodik anları ve rahatsız edici mizah anlayışıyla örülü yarı bilinç akışı anlatısı arasında sıkışıp kalıyor.
Şarkıdaki bazı sözler, sanatçının kendi imajıyla oynama çabasını gösteriyor. Ancak bu öz-farkındalık, zaman zaman beklenen derinliğe ulaşmak yerine yüzeysel bir provokasyona dönüşüyor.
Sonuç olarak "Music, Fashion, Film", Charli XCX'in kişisel dönüşüm, şöhret ve kimlik üzerine düşünme isteğini ortaya koyuyor. Ancak bu fikirlerin çoğu, tamamlanmış bir anlatıya dönüşmeden havada kalıyor. Albüm, güçlü anlarına rağmen, büyük ölçüde gelişmeye ihtiyaç duyan bir yaratıcı eskiz niteliğinde kalıyor.
Charli XCX'i savunmak gerekirse, "Music, Fashion, Film" zaman zaman güçlü anlar barındırıyor. Ayrıca "Brat" gibi küresel ölçekte ses getiren bir albümün ardından gelecek yeni bir çalışmanın kolay olmayacağı da açık.
Böylesi büyük bir başarının ardından sanatçı için iki seçenek de risk taşıyor: Çok sert bir yön değişikliği hayran kitlesini uzaklaştırabilir, benzer bir formülü tekrarlamak ise yaratıcılığın körelmesi tehlikesini doğurabilir. Ancak küresel bir fenomene dönüşen "Brat"in ardından gelen albüm, "SS26", içe dönük ve etkileyici "I'm Afraid" ile yönetmen David Cronenberg'in yer aldığı kapanış parçası "No One Lasts Forever" gibi güçlü anlara rağmen yeterince iz bırakamıyorsa, burada bazı sorunlar olduğu söylenebilir.
Üstelik albümün varoluşsal sorgulamaları, dinleyicide derinlikli ya da ironik bir yaklaşım hissinden çok, sanatçının kendi içine fazlasıyla kapandığı izlenimini yaratabiliyor. Bu da albümün yarattığı hayal kırıklığını artırıyor ve müzikte ilk izlenimin önemini bir kez daha gösteriyor.
"Music, Fashion, Film" yayımlandı ve dinlenebilir bir çalışma. Ancak "Brat"in ardından gelen bu albüm, Charli XCX'in kariyerindeki büyük sıçramanın gölgesinden çıkmayı henüz başaramıyor.