Jordan Firstman'ın ilk filmi Club Kid: seks, uyuşturucu ve beklenmedik babalık

Brooklyn, 2016. Peter (Jordan Firstman) ve neşeli parti tayfası, kafalarında yalnızca iki soruyla kulübe gitmek üzere yola çıkıyor.

REKLAM

REKLAM

"Bu yılın en iyi albümü hangisi?"

Yanıt, Beyoncé'nin 'Lemonade'i ile Frank Ocean'ın 'Blonde'u arasında gidip geliyor gibi görünüyor. (Her ne kadar hepimiz Danny Brown'ın 'Atrocity Exhibition'ının açık ara kazanan olduğunu bilsek de, o ayrı mesele.)

"Ne istiyoruz?"

Cevap gayet net: uyuşturucu. Hem de hemen şimdi istiyorlar.

Gittikleri kulüp, Peter'ın gece boyunca uğrayacağı tek durak olmayacak. New York'un eşcinsel kulüp sahnesinde partinin ruhu o; arkadaşı ve iş ortağı Sophie (Cara Delevigne) ile birlikte etkinlikler düzenliyor. Kulüp tanıtımcısı olarak görevi, herkesin iyi vakit geçirmesini sağlamak, yani uyuşturucunun kesintisiz akmasını kontrol etmek. Yol boyunca kendisi de biraz faydalanırsa, ne âlâ.

Hayatında "bir kez bile vajinaya dokunmamış" olmasına rağmen, LSD ile körüklenen bir üçlü seksin içinde buluyor kendini; bu üçlüde, "değil mi, hayatım?" diyen İngiliz turist Leonora (Paris Petitjean) de var.

Böylece o "gay gold star" unvanı da elden gidiyor.

"Yaklaşık on yıl sonra" Peter hâlâ kulüplere akıyor. Yaşlanmış ama akıllanmamış. Hâlâ uyuşturucu satıyor ve kendini her seferinde dağıtmadan dışarı çıkamıyor gibi görünüyor. Bir yandan giderek daha çok sinirlenen Sophie ile, bir yandan da kira ödemekten belirgin şekilde kaçınan, Azerbaycanlı nevrotik bir twink olan ve kendini "queer filozof adayı" olarak tanımlayan Nicky (Eldar Isgandarov) ile uğraşıyor.

Sophie'nin Peter'ı "kelimenin tam anlamıyla lanet olası bir çocuk" olduğu için kovduğu günün aynı günü, kapı çalınıyor. Gelen, bir başka "değil mi, hayatım?" tipi Brit olan Edison (Kirby Howell-Baptiste). Üstelik yalnız da değil. Hızlı konuşan Brit, New York'a Peter'ın o on yıl önceki uyuşturucu dolu kaçamağından dünyaya gelen, 9 yaşındaki biyolojik oğlu Arlo (Reggie Absolom) ile gelmiş.

Londra'dan buraya gelmelerinin nedeni, Edison'ın arkadaşı Leonora'nın intihar ederek ölmesi ve Arlo'nun üvey babasının sorunlu biri olması. Edison, babalığı kanıtlamak için yanına doğum belgesini almış, titremelerini bastırmak için hızlı bir kokain çekimine ihtiyaç duyuyor, Peter'ın baba olmak istememesini tamamen anladığını söylüyor ve Arlo'yu İngiltere'ye geri götüreceğini belirtiyor; ama önce birkaç iş halletmesi gerekiyor, sonra ufaklığı almaya geri döneceğine dair söz veriyor, hayatım.

Küçük bir spoiler: Bir daha geri dönmemek üzere ortadan kayboluyor ve sen daha "bu düşüşü siktir et" diyemeden Londra'ya geri dönüyor.

Hazır olsun olmasın, Peter için artık büyüme zamanı.

Firstman'in uzun metrajlı ilk filmi, onu yalnızca senaryo yazarlığı, yönetmenlik ve oyunculuğu bir arada üstlenirken değil, aynı zamanda sekteye uğramış yetişkinlik ve kazara ebeveynlik üzerine tanıdık bir hikâye anlatırken yakalıyor.

Chaplin'in The Kid'inden Mike Mills'in C'mon C'mon'una, arada Big Daddy, Instructions Not Included ve 2023'te hak ettiği ilgiyi göremeyen Scrapper gibi filmlerden geçerek, çocuksu bir adamın kendi çocuğuyla tanışıp bir anda baba figürü rolüyle baş etmeye çalışmasının hikâyesi pek de yeni sayılmaz. Ancak Club Kid anlatım özgünlüğünde eksik kaldığını, baştan çıkarıcı bir atmosfer ve karakterlerine duyduğu içten bağlılıkla telafi ediyor.

Firstman, yerleşik ergenlikten yetişkinliğe geçiş formülüne bağlı kalıyor olabilir; ancak anlattığı şehir ve gece hayatına dair net bir takdiri, New York queer topluluğunu açıkça anlayan ve onlara empati duyan bir bakışı var. Sahneyi aynı anda hem canlı hem de inandırıcı biçimde buruk hissettirmeyi başarıyor ve izleyiciyi birçok yüzü olan bir dünyanın içine çekiyor. Bu etki en çok, Peter için partinin bittiği apaçık ortadayken, onun ışıkların yandığını kabul etmeye kendini bir türlü zorlayamadığı anlarda hissediliyor. Rastgele seksler ve dans pistindeki ketamin çizgilerinden gelen kaçınılmaz düşüş kadar, o anki coşkunluk da sahici geliyor. Club Kid'in en büyük gücü, hedonist parti yaşamının cazibesini hissettirirken, bu coşkunun günlük sıkıntılardan ve köklü kırılganlıklardan yalnızca geçici bir kaçış olduğunu da aynı ölçüde duyumsatabilmesi.

Peter'ın Arlo'ya duygusal bir anda söylediği gibi: "Temelde hiç özgüvenim yok."

Filmin birçok cazibesinin merkezinde, Peter ile Arlo arasındaki filizlenen bağ yer alıyor. Firstman, beklenmedik baba rolünü kusursuz kotarıyor ve kendinden çok değer verdiğin bir parçayı bırakmanın kalbinde yatan eziyeti zekice, gösterişsiz bir şekilde aktarıyor.

Çabaları, Absolom sayesinde meyvesini veriyor. İlk kez kamera karşısına çıkan genç Brit oyuncu burada tam bir keşif ve bu ikiliyi harikalar yaratan bir uyuma dönüştürüyor. Arlo'yu Cocteau Twins'e ve DJ'liğe düşkün, güvenilmez ama inandırıcı bir yaramaz olarak oynayan Absolom, melek gibi yüzünün ardına saklanan yeni filizlenen travmayı etkileyici derecede doğal bir şekilde ima etmeyi başarıyor.

İkilinin ekrandaki müthiş uyumu, kuru mizahı sıcaklıkla ustaca dengeleyen Firstman'in senaryosuyla daha da güçleniyor. İster araya serpiştirilmiş sivri, alaycı espriler olsun, ister uygunsuz bir "I Heart Björk And Barebacking" tişörtü, kahkahalar hiçbir zaman hikâyenin tatlılığını gölgede bırakmıyor.

Kabul etmek gerekir ki Nicky'nin dengesiz oda arkadaşı numaraları, genel tonla çizgi filmvari bir şekilde çatışıyor ve bazı duygusal anlar, gerçek hayatın inandırıcılığını zedeleyen birkaç senaryo kestirmesi yüzünden zaman zaman tehlikeye giriyor. Yine de ucuz melodramdan uzak durulmuş ve son kare, Club Kid'i dürüst bir sona taşıyor.

Ne yazık ki, gözyaşı garantili bir film olma seviyesine ulaşamıyor. Çok da uzak kalmıyor gerçi, ancak Charlotte Wells'in Aftersun'unun aksine, genç bir baba ile çocuğu arasındaki ince ayarlı bir hikâyenin merkezinde aynı duygusal yankı düzeyine erişemiyor. Belki burada suç, öngörülebilir üçüncü perde gelişmelerindedir; ama filmin kalbinin her zaman doğru yerde olduğundan kuşku yok.

Sonuç olarak, kendini keşfetme ve sevgi dolu queer aile dinamikleri üzerine bu samimi hikâye, hayatta yeni bir rota bulmak için hiçbir zaman geç olmadığını anlatmayı başaran Firstman'den son derece umut verici bir ilk çalışma.

Bu arada, hayatınızdaki o küçük veletleri Cocteau Twins ve Björk'le tanıştırmak için de asla çok erken değildir. Barebacking'in ne olduğunun (ve risklerinin) açıklanması ise biraz daha beklemek zorunda kalacak.

Club Kid şu anda sinemalarda gösterimde.